kaf dağının ardında yaşar zümrüdü anka

yeni yeniden...(Ordan burdan)

2010-11-23T05:40:00.000-08:00

Uzun zaman oldu gelmeyeli buralara.
...
O güzelim yayları, dağları, bayırları, denizleri, gölleri gezip gördükten, sevgi dolu insanları, gözleri gülen çocukları gördükten sonra zor olduğunu biliyordum, bu kadar zor olacağını tahmin edememiştim.
...
İşyeri her zamanki gibi.
Ben arada farklı arada her zamanki gibi.
Geçen bayram herzamanki gibi.
Hayat her zamanki gibi.
...
Uzun zamandır okuyamıyorum. Elime aldığım kitapları bırakma bitirmeme konusunda bir alışkanlık yaptım kendime.
...
Seyretmek kolay.Heleki saran bir dizi ise. Seyretmeye devam ediyorum.
...
Kasımın sonu gelmesine rağmen havalar yaz sıcaklığında, korkutuyor beni.
...
Aralık başlıyor.
...

dönme zamanı 3

2010-08-12T09:18:00.001-07:00

Güzergah 4 Rize,Şahin Tepesi, Fırtına vadisi, Ayder
Merkezinde keyif almasakta, yukarılarına doğru çıktıkça güzelliklerini görebiliyoruz.

Şahin tepesine çıktığımızda akşamın en güzel saati güneş Karadeniz'in üzerinde batıyor.

Ertesi gün Fırtına vadisinde, 1800'lerden kalma taşköprüler üzerinde fotoğraflar çekerek ilerliyoruz.

Mısır ekmeği, mıhlama , kızarmış ekmekler ve diğer kahvaltılıklardan oluşan çok mükellef kahvaltı veren bir yerde konaklıyor,ne kadar güzel olabileceğini tahmin etmeden, şansa girdiğimiz için çok şaşırıyor ve çok seviniyoruz.

Ayder'de Termal kaplıca olduğunu öğreniyor, böyle güzel bir dağdan çıkan sıcak suyun kimbilir nelere şifa olacağının sohbetini yapıyoruz. Kalabalık turistik olmuş olmasına ama güzelliğini kaybetmemiş.

Gezinin başından beri mısır(koliva)yeme isteğimizi burada gerçekleştiyoruz. Tabi henüz oralarda mısır çıkmadığı için yediğimiz mısırda pek lezzetli değil. Güzel yanı yemyeşil ortamda dağa karşı yiyor olmamız.
Güzergah 5 Uzungöl,Foliza Yaylası,Sumela Manastırı,
Rize'den sonra yarım saatlik bir yolculukla Of'a geçiyor, oradan Uzungöl'e devam ediyoruz.
Uzungölü Ayder'den daha kalabalık buluyoruz güzel yerler olmasına rağmen kalabalık bunaltıyor ve fazla kalmadan Uzungöl'ün 2 saat daha yukarısında bulunan Foliza yaylasına çıkıyoruz.

İnsanın sayılacak kadar az olduğu evlerin birbirinden en az 100 metre uzak olduğu güzelmi güzel bir yayla,çeşit çeşit otlar çiçekler böcekler var.

Sis çok fazla izin vermesede bu güzellikleri yaşamamıza hafif açtığı anda atıyoruz kendimizi ormana. Bizi misafir eden teyze rahat etmemiz için elinden geleni yapıyor. Evinin eskiliğinin kusuruna bakmamamızı söylüyor biz eve hayran hayran bakarken, Tamamen ahşaptan yapılmış çivi kullanılmamış tek penceresi yukardan küçük bir aydınlatma kısmı.

Yayladaki genç kızlar yanımıza geliyor pek sevimliler, bize bir horon tepin isteğimizi sözümüzü bitirmeden yerine getiriyorlar. Yakında yayla şenlikleri varmış onun için hazırlanıyorlarmış. Burada şenlikler çok güzel geçermiş gitmeyin kalın diyorlar. Bizde geçtiğimiz güzergahlardaki kaçırdığımız onca şenliği söylüyoruz. Ya biz gitmeden bir iki gün önce yapılmışlar, yada bizim programımızdan bir iki gün sonra. Bir kere daha şansımızın güzel olmasından konuşuyoruz :) Ertesi gün yaylada likapa denen kendiliğinden ormanda yetişen meyve türü birşey toplamaya gideceklermiş gençler. Bizide götürün diyoruz.

Tepeye doğru çıktıkça göz gözü görmez bir sisin içine dalıyoruz. Önümüzdekini göremeyecek kadar sis olunca benim tabi bu tür zamanlarda ortaya çıkan korkak ürkek yanım bir sürü kötü senaryo üretiyor. İlerden gelen köpek sesleri bunu dahada tetikliyor. Geçtiğim yerlerde gördüğüm ayak izleri ayının ayak izleri oluyr hafsalamda, kızların çobanın köpeği dediği köpek kurt oluyor. Başlıyorum kızlara sormaya burayı iyi biliyormusunuz , ormanda kaybolmayalım keşke geçtiğimiz yerlere işaret bıraksaydık vs. bir sürü söylenmemden sonra bir tanesi yaaa diyor sen o büyük şehirde nasıl korkusuzca yaşıyorsun. Diyorum ki insan alıştığı yerde ve alıştığı korkularla yaşamayı öğreniyor.Hem ben yaşamıyorum ki oralarda bir ölüyüm diyecek oluyorum susuyorum.

Likapalar mor çok güzel çok lezzetliler.
Yaylada yağmurdan sebep çatıdan damlayan sularla masanın üzerine koyduğum netbook'um bozuluyor. Ev sahiplerimiz bizden çok üzülüyorlar, sanki suçlu gibi hissediyorlar. Bense bunun olabilecek birşey oldğunu telafisinin mümkün olmayan birşey olmadığını söylüyor, bunun keyfimizi kaçırmasına izin vermiyorum.
Uzungöl'den devam ederek Of'a iniyor oradan Maçka'ya devam edip Sumela Manastırına çıkıyoruz.

Yol bayağı uzun ve yorucu. Manastıra ulaşıyoruz. Duvarlara yazılmış, kazınmış olan isimleri görünce. Nasıl yazabilmişler hayret ediyor, insanlarımızı bir kere daha hayırla yadediyoruz. Sonrasında Uzungöle geçerken uğradığımız Of'a geri dönüyoruz.

dönme zamanı 2

2010-08-11T05:49:00.000-07:00
Güzergah 3

Macahel Bölgesi Camili, Düzenli, Maral, Efeler, Kayalar ve Uğur köylerinden oluşuyor. Bu bölgenin Gürcüstanda kalan 12 köyü daha var. Biraz tepeye çıkınca Gürcüstanda kalan köyleri seyrediyoruz o kadar yakınlar ki birbirlerine sınırlandırma kavramı uçup gidiyor aklımdan. Yola koyulsan gidebilecekken öbür tarafın başka millet başka yer olarak adlandırılmasına şaşırıyorum. Anlatıyor bizi gezdirenler sınır çizilirken kimi komşusuna gitmiş orada kalmış evine dönememiş, kimi bu tarafta kalmış evine geçememiş. Bir sürü ayrılmış insanların hikayeleri var.

Kaybolmak , kabuğuna çekilmek isteyeceğin , huzurlu bir liman aranan zamanlar vardır ya öyle bir yer Maçahel. Hiçbir şey yapmadan saatlerce yeşile karşı oturabilirim diye düşündüm gördüğümde. Yollarında yürümek, akşam yıldızlara olabildiğince yakın, havası, suyu güzel muhteşem bir yer.

Maçahelde ikinci günümüzün sabahı gorgit denen yaylaya tırmanış var. Yaklaşık dört saatlik bir yol. O kadar uzun bir yola gidip gitmemekte kararsızken pansiyonda tek başına geziyor olan orta yaşlı çok yer gezmiş çok yer görmüş olan kadın gelin diyor. Bir tecrube olur diyor. Hızlı gitmeyiz yavaş ilerleriz. Ormanda yürüyeceğiz baktık yoruluyoruz bir su başında otururuz, bir ağaç kavuğuna otururuz . etrafı seyrede seyrede , sindire sindire havayı içimize çıkarız diyor, ikna oluyoruz.
Sabahın erken kalkıp yola koyulma zamanı geldiğinde gruba dahil olan diğer gençleri gördüğümüzde biraz korkar gibi oluyoruz çok kıpır kıpır, çok hareketliler, ama madem çıktık yola dönmek yok deyip başlıyoruz yürümeye.

İlerliyoruz , ilerliyoruz. Tepeler aşıyoruz , yokuşlar çıkıyor,iniyoruz. Yavaş ilerledikçe rehberlerden birisi aynı zamanda o köy halkından yanımızda kalıyor. Ağaçları nasıl isimlendirdiklerini anlatıyor. Bu kayın, şu çam, bakın bu gürgen, şu önümüzdekiler orman gülü hepsi çeşit çeşit ayrı ayrı hepsi müthişler.

Maral köyünde Şelale'ye gidiyoruz.

Yolda yaz için camide yapılan kuran derslerine katılan çocukları toplamış köyün imamı ödül diye şeleleye getiriyor. Çocuklar cıvıl cıvıl. Keyifli. Capcanlı. Şelaleye inerken dinliyoruz ki bu şelale köyden birinin arazisinde. Burada dağı taşı paylaşmışlar. Şelale birinin arazisi , bir diğer orman birinin arazisi. Yaaa diyorum ormanın nasıl sahibi olabilir ki orman birinin arazisi olamaz. Varmı tapuları diyorum, yok diyorlar. Zamanında burada aileler bölüşmüşler. Şelale için bayağı bir mesafe yürümek ve aşağılara inmek gerekiyor. ayakkabılarım müsait olmasada inmek istiyorum, şelaleden sıçrayan suların yüzüme değmesini, altında biriken suya ayaklarımı değdirmek istiyorum. Dağa taşa çıktık çıkalı bözeklerle , kerkenkelelerle, arılarla, kelebeklerle dostuz arkadaşız. heralde onların mekanı olması hasebiyle şehirde kaçtığımız ve korktuğumuz mahlukattan korkmuyoruz. Şelaleye inerkende aynı şey oluyor, kerkenkeleler eşlik ediyor. iniş sonrası serinlik, iniş sonrası yukardan şelaleye bakarken , aşağıdan yukarıya bakmak. Kayalar köyünü ve Camili köyünü geziyoruz.

Ahşaptan cami, ağaçtan minare. İçerdeki tavanlar, işlemeler kök boyalardan. Hayran kalıyoruz.

Bir sonraki gün Borçka Karagöl'e gidip oradan artık Rize yolunu tutacağız. O gece pansiyonun aşırı kalabalık olması sebebi ile kaldığımız odalar değiştiriliyor pansiyon sahibi tarafından binbir rica minnetle, ben bu gruba çok zaman önce yer sözü vermiştim diyerek. Keyfimiz kaçıyor biraz . Bir kere daha anlayışlı olmanın gereksizliğini hesap öderken anlıyoruz. Çıkıyoruz yola sabah kahvaltı sonrası erken saatte. Karagöle 2 saatlik bir yolculuk sonrası ulaşıyoruz.

Çok güzel insanı dinlendiren , huzur veren müthiş bir doğa güzelliği ile karşılaşıyoruz. Etrafını dolaşmalıyım bu gölün diyorum. bayağı uzun sürüyor dolaşmak.

Bir tatlı huzur alarak Rizeye doğru yolumuza devam ediyoruz.

dönme zamanı 1

2010-08-02T04:36:00.000-07:00
Giderken yapmayı istediğimiz onca şeyi biriktirmiş olarak gidiyor olmanın endişesi vardı. Görmek istenen yerler, tadları merak edilen yöresel yemekler, yapılan köy işlerini öğrenme, seyretme merakı ile yola çıkıldı.
İlk güzergah Erzurum.
Yapılan araştırmalar sonucu gittiğimiz mekan meşhur çağ kebapçı Koç
Garson getiriyor ilk çağı (şişe orada çağ diyorlar) , bitince bir tane daha getiriyor istemedik ki diyoruz yeter tamam diyene kadar getiririz burada diyorlar. Üçüncüde tamam yeter diyoruz.
Meşhur kadayıf dolmalarını yemeğe midemizde hiç yer kalmamış olmasına rağmen yöresel illa yemeliyiz düşüncesi ile tatmak amaçlı istiyoruz. Lezzetli.
Sonrasında Çifte Minareli Medrese.

Çocukluğumda babamın buraya getirdiği zaman geliyor aklıma. Babamın yüzü, eli elimi tutmuş birde çifte minare aklımda kalmış. Özlemişim diyorum bakarken minarelere. Özlemişim. Özlediğim çocukluğum mu özlediğim babam mı hepsi birbirine karışmış olarak devam ediyoruz.
Lalapaşa camiyi geziyoruz.
Hanları ile meşhur olan ilde meşhur oltu taşı yapılan yerlere bakalım deyip Taşhan'a gidiyoruz. Sonrasında bir yerde çay içelim oturalım diye aranırken Emirgan diye bir yer buluyoruz. Gülüyoruz İstanbul'dan kaçmışken Emirgan'a düşüyoruz :) Hele birde İstanbul'la ilgili şarkılar çalınınca gülmemiz iki kat artıyor.
İkinci güzergah Artvin.
Pamukçular köyü. Akşamın geç bir saatinde ulaşıyoruz.
Ertesi sabah hiç vakit kaybetmeden yaylamıza çıkıyoruz. Burada bir yerden bir yere gidişleri arabalara göre ayarlıyorsunuz. araba ne zaman gidecekse o zaman yoksa gidip gelmek zor.
Yaylamıza yol çıktığında her araba ile gidene sormuşluğum vardı. Korkmadın mı nasıl çıktın diye. Hep gözümde büyüyen yolu araba ile çıkarken neden bu soruları sorduğumu anlıyorum. Yükseklik korkusu olan biri olarak, bir sürü senaryo geliştiriyorum, ya araba kayarsa, ya karşıdan araba gelirse, ya arabayı kullanan kalp krizi geçirirse. Bakma o tarafa diyor canım arkadaşım bakma aşağı kapa gözlerini. Gözlerimi kapıyorum ama aklımda hep uçurum. Sabahın yedisi bile olmadan şehirdekiler yataklarında mışıl mışıl uyurken korkularımı geride bırakmış olarak çıkıyoruz yaylaya.
Burada gün erken başlıyor erken bitiyor. Kahvaltımızı yaparak ilk yayla yürüyüşüne çıkıyor, etrafı geziyoruz. Hava sıcak. Her yer çeşmebaşı.
Çeşme başı dediysem öyle taş işlemeli olanlardan değil. Kür denilen bir ağaç oyuğu başında devamlı akan bir su hayvanlarla paylaşıyorsunuz suyunuzu ve toprak ile. İçmediğiniz kullanmadığınız boşa akan su olarak kayıtlara geçmeyip doğaya geri dönüyor.
Buralar benim diyorum. Buralar benim. Öyle hissediyorum. Oralara ait hissediyorum kendimi. Bir toprağa ait olma ihtiyacı hissettiğimde tamda şarkıda denildiği gibi biliyorum ki gitmesemde görmesemde uzakta bir köy var benim köyüm. Şehirde ürkek, gölgesinden korkarak yürürken cesur oluyoruz yaylada. Ne hayvanlardan, ne böceklerden , ne bitkilerden uzak duruyoruz.Hayat ne kadar zormuş şehirde. Ve dağ başında ne kadar kolay.
Köye iniyoruz ertesinde çocukken gittiğim ev, yemişlerinden yediğim ağaçlar, dolaştığım sokaklarda bir yetişkin olarak dolaşmanın hüznü ile doluyorum. Yapılan köy işlerine eşlik ediyor, köy çocuklarını seyrediyor, dinliyoruz. Mutlular. Şehir yetişkinleri öldürdüğü gibi çocuklarıda ruhsuzlaştırıyor, öldürüyor diye düşünüyorum.
Yakınlarımızdaki üç köyde ayrı ayrı manastırlar var. Yakın dediysem oralarda iki saatlik virajlı ve yüksek yerler yakın diye adlandırılıyor.

İşhan'daki manastıra gidiyoruz. Yedinci yüzyılda haç şeklinde yapılmış. Çoruh havzasındaki beş piskoposluk merkezinden birisi imiş. 1987 yılında Kültür bakanlığı tarafından tescil edilerek taşınmaz kültür varlıkları kapsamına alınmasına rağmen ne başında bir görevli ne bir bekçi var. Köy çocukları oyun bahçesi olarak kullanıyor.

Bir tatlı huzur alarak Borçka Maçahel'e doğru yola çıkıyoruz.

gitmek zamanı...

2010-07-09T00:59:00.000-07:00

YAĞMUR UĞURLA BENİ
Şelaleler, yaylalar, camiler, kiliseler, püfür püfür esen rüzgarlar, dağlardaki çiçekler, soğuk sular, bağlardaki meyveler, tarladaki buğdaylar, mısırlar, ahşaptan evler, bacalar, tandırda pişen ekmekler, yayıktaki tereyağlar , ayranlar, direk inekten süt, arıdan bal, tavuktan yumurta, keçiden, koyundan etler, tarladan domatesler, salatalıklar, biberler, gülümsemesi kırılmamış mahcubiyeti bozulmamış çocuklar, büyükler, sukunet, dinlenmek, sakinlemek daha bir sürü şey.
Heybem yanımda kısmete ne düşerse nelerden nasiplenirsek doldurup gelmeye...
GÜNEŞ KARŞILA BENİ

2010-06-30T03:43:00.000-07:00

Yağmur yağıyor hızlı hızlı, sel sağnak. İşyerinin camından bakıyorum. Her yağmurda bakarım. Uzun zamandır ilk defa bu yağmur için iyiki içerideyim diyorum. Çok yağıyor, uzun yağıyor. Bende uzun uzun duruyorum cam kenarında, oturduğum yerden kalkmadan kafamı kaldırsam göreceğim oysaki. İllaki cam kenarı olacak. Öyle istiyorum. Seyre koyulduğum caddede yağmur birikinti ötesi göl haline geliyor. Kocaman bir ağaç var. Kimbilir ne yağmurlar görmüş, ne mevsimler, ne yazlar, ne kışlar. Şimdiki yağmurda görevi kocaman yağmur tanelerini süzerek toprağa asıl yerine ulaştırmak. Ne güzel kokuyordur şimdi kimbilir toprak. Normal şartlarda camı açıp seyretmeliyim, kokuyuda içime çekmek için. Gerek görmüyorum bu hafta gündemimde olan nezleden dolayı, koku alma duygum körelmiş durumda.
Kelebek ah kelebek ne işin var birikintinin içinde bak çırpınıyorsun uçamayacaksın. Kurtulamayacaksın. Öleceksin.
Uzun zamandır ilk defa çırpınan, ölen kelebekleri değil, uçan, hayatına devam eden kelebekleri düşünüyorum. En son ne zaman düşünmüştüm ki uçan kelebekleri. Hatırlamıyorum.
Telefon çalıyor açıyorum anlatıyor, anlatıyor, anlatıyor arayan gözüm ölen kelebekte aklım uçan kelebekte. Dinliyorum.

2010-06-30T00:22:00.000-07:00

Sıcak yaz günlerine deva olan klima yüzünden nezle olunca bu oda çok soğuk "dikkat et hasta olacaksın, kıstır şunun ayarlarını" diyenlere hak verdim. Sabah ilk işim bu oldu.
...
Neden illaki şikayet edilince yaparlar insanlar yapması gereken şeyleri.
...
Kibar görünümlü kabalar. Sıkça rastlar oldum son günlerde.
...
Yeniden başlamalı.
...
Dücane Cündioğlu'nun Düşünce Düşlenir adlı kitabının arka kapağındaki hikaye. Babamı çocuğa ders verdi çocukmu babaya, ders vermeye çalışırken eğer algın açıksa nasıl ders alınacağını anlamaya yönelik bir hikaye. Eylemlerde ve söylemlerde doğru kalınmalıya ne güzel bir örnek.
Oğlunun -kendisine birkaç saat evvel satın almış olduğu şapkasıyla birlikte- trenin penceresinden başını dışarı çıkarıp sarktığını gören baba, birkaç kez oğlunu ikaz etmiş içeri girmesi için. Fakat küçük afacan babasının uyarılarını duymazlıktan gelip rüzgârla arasındaki oyuna devam etmiş; baba ne kadar "Oğlum yapma, içeri gir, şapkanı düşüreceksin," dediyse de küçük afacanı ikna etmesi mümkün olmamış. En nihayet sabrı tükenen baba, çocuğun fark edemeyeceği bir şekilde başından şapkayı kapıp "Bak gördün mü?" demiş; "Ben seni uyarmıştım, işte sonunda şapkanı düşürdün!"

Şapkasını kaybettiğini sanan çocuk tabii bu duruma çok üzülmüş ve gözünde iki damla yaşla tam da mahzun mahzun yerine oturacakken, babası, elinde tuttuğu şapkayı ona gösterip "Al şu şapkanı bakalım. Fakat bir daha da sakın trenin penceresinden başını çıkarıp sarkma, olur mu?" diye oğluna tenbihte bulunmuş. Çocuk babasının elinden sevinçle şapkasını alıp bir süre uslu uslu oturmuş.
VE çok geçmeden tekrar pencereye koşmuş; heyecanla şapkasını dışarı fırlattıktan sonra babasına yalvaran gözlerle bakıp şöyle demiş: "Babacığım! N'olur, demin yaptığının aynısını bir daha yapsana!"
...

2010-06-16T06:06:00.000-07:00
İşyeri aşırı soğuk olduğu (klima) için bu sıcak zamanlarda ilgimi bir nebzede olsa çekmekte.
...

Diyorum ki bu malı bana öğlen 1 tl den verdiniz şimdi 500 kuruş diyorsunuz. Diyor ki yalan söylüyorsun burada hiçbir arkadaşım 1 tl den satmaz bu malı. Nerede ise dövecek. Beyefendi (benzer bir yanı olmamasına rağmen) diyorum ben yalanmı söylüyorum size. Evet diyor. Daha çok sinirleniyorum. Deseki yanlışlık olmuştur, öğlen o paradır şimdi bu paradır sesimi çıkarmayacağım ticaret bu diyeceğim. Israrla o paraya burada kimse vermez deyince ve beni yalancılıkla suçlayınca o anda bütün insanlardan ve insan olmamdan nefret ediyorum. Hem de ne için 500 kuruş için. Allah bildiği gibi eylesin seni diyorum yüzüne karşı. Bütün günümün kötü geçmesine sebep oluyor.
...

Herkese izin konusunda sorun yaratan yönetici kişinin en olmadık anda hemde keyfi olarak izne ayrılmasına hayretle bakıyorum.
...

Temmuzun ortaları gelse diyorum. Bir sorun çıkmasa. Tatile kaçabilsek.

Seyrettiklerimden

Başka Dilde Aşk Mert Fırat senaryosundada bulunmuş oyunculukta yapmış filmde.Her ikisinide güzel yapmış. Bu film yazık kaybettiğim vakte demediğim nadir Türk filmlerdendi. Biri neşeli cıvıl cıvıl, konuşkan, çağrı merkezinde çalışan, işi konuşmak olan bir kız; diğeri sessizliğine yakışan bir işte (kütüphanede) çalışan hem sessiz hem ıssız bir adam. *Zeynep'în, Onur'un duymadığını öğrenince "Allah’ım konuşmayan bir erkek, hayatımın aşkını buldum" deyip kucağına atladığı sahne çok eğlenceli.*Zeynep evi terk ederken Onur'un eve gelmesi, Zeynep'in kapı arkasına saklanıp hıçkıra hıçkıra ağlaması. Onur'un Zeynep'i görmeyip, duymayıp onunda ağlamaya başlaması ve Onur’un annesi ile konuştukları geçmişi sorguladıkları sahne çok içe dokunan sahnelerdi.
...
Lost Final bölümünü bitecek olması sebebi ile 2-3 hafta seyretmeyi erteledim. Kate , Jack, Sawyer, Said, Desmond ve diğerleri seyrettiğim bşşka bir dizide, filmde görsem eski bir tanıdığı görmüş gibi olacağım. Ki bundan sonra muhtemelen çok göreceğiz. Finali benim için yeterli oldu. Arafta kalmaktı .
...

Case 39 Renée Zellweger yüzünde her daim tebessüm olan insanlar vardırya onları hatırlatır bana. Normal duruşlarında bile mütebessimdirler. Bu filmde Renee hakkındaki o düşüncem değişti. Güzel oynamış ama çocuk oyuncu Jodelle Ferlandfilmde o kadar başarılıki ancak bu kadar olur dedirtmiş. Film bittiğinde elim ayağım titriyordu. Korkmuştum. Korkum heralde çocuklara kötü roller yakıştırmamam. Şeytan ve günah büyüklerle, masumiyet ve saflık çocuklarla ilintili olduğu iç dünyamda. Çocukları böyle filmlerde ve heleki başarılı bir film çıkardı ise ürkütüyor beni . Film bittiğinde ürkmüş olmamın, elimin ayağımın boşalmış olmasının bunla ilgili bir sebebi var muhtemelen. Why Emily? Why Emily? Why Emily? Why Emily? Why Emily?Why Emily?

Okuduklarımdan

-Kurbağalar hakkında bilginiz var mı ?
-Kurbağalar mı ?
-Evet biyolojik araştırmalar gölden alınmış suyla dolu bir kaba konulan bir kurbağanın su yavaş yavaş ısıntıldıkça orada hiç kıpırdamadan durduğunu ortaya koyuyor.kurbağa sıcaklığın giderek artmasına çevresindeki değişikliklere tepki vermiyor ve su kaynama noktasına vardığında, tombul ve mutlu bir şekilde ölüyor. Buna karşılık kaynar suyla dolu bir kaba atılan bir kurbağa o anda dışarı fırlıyor, haşlansada hayatta kalıyor. Olivia bunu dünyanın yok edilmesiyle ne ilgisi olduğunu pek anlayamıyor , Igor devam ediyor: bende o yavaş yavaş kaynatılmış kurbağa gibiydim. Değişiklilkleri fark edemiyordum. Her şeyin yolunda gittiğini, kötü giden şeylerin zamanla düzeleceğini sanıyordum. Ölmeye hazırdım, çünkü hayatımdaki en önemli şeyi kaybetmiştim, ama tepki göstereceğim yerde gittikçe ısınan suyun içinde hiçbirşey hissetmeden oturuyordum. (Kazanan Yalnızdır Paulo Coelho)

bahar gelmeden geçmiş yaz gelmişken...

2010-05-17T01:56:00.001-07:00

Yaz iyice kendini gösteriyor. Havalar gittikçe ısınıyor. Gitmek düşüyor aklıma. Vazgeçmek bulunduğum yerlerden başka diyarlara göçmek . Bu ruh halini şu an okuyor olduğum Asya yolları , Himayalar ve Ötesi kitabınamı borçluyum, bu ruh halinde olduğum için mi kitap fazlasıyla etkiledi beni bilmiyorum. Gitsem diyorum kendi yoluma, kendi dağıma, kendi denizime, kendi göğüme Mahruki'nin kitaba başlayış paragrafında dediği gibi.
"kendi yoluna gitmeli,
kendi dağına tırmanmalı,
kendi denizine dalmalı,
kendi göğünde uçmalı,
kendi gözlerinle görmeli"
...
Başkalarının beklemesini beklemek zorunda kalmak. O sürece illaki dahil olmak.

...

Sporla pek ilgim olmamasına rağmen illa bir takıma kendimi yakın hissedeceksem Fenerbahçeliyim dememe rağmen seviniyorum Bursasporu duyunca, heleki Trabzonspor eliyle olunca bu şampiyonluk. Bir yanda milyon dolarlık bütçeler bir yanda mütevazi bütçeler, bir yanda gönderilen Ertuğrul Sağlam öbür yanda şampiyonluk kazandırsın diye getirilen yabancı hocalar.
…
Uzaklarda olan yeğenime özledin mi beni diyorum. Eee tabi diyor . Hoşuma gidiyor. Çok bilmişin önde gidenisin diyorum. Bilmediği bir cümle . çocuk saflığıyla o ne demek diyor. Öğrendi cümleyi illa birgün bir yerde hem de tam yerine oturtarak kullanacak :) Murathan Mungan'ın Yüksek Topuklarında betimlediği küçük kız çocuğu gibi değil Allah'tan. Kitabı okuduktan sonradır atamadım üzerimden beş yaş civarındaki kız çocuklarına düşman gibi bakmayı. güzel anlatmış. Okurken sanki arkadaşıma anlatıyormuşum gibi, o anlatıyor ben dinliyormuşum gibi , hayatı konuşuyormuşuz gibi oluyorum.
(Yüksek Topuklar)dan
"Kadınlığın nasıl bir rekabet ve tehlike potansiyeli olduğunu, en çok beş yaşındaki kız çocukları hatırlatır insana. Henüz numaraları oturmamış, kartları kapatmayı öğrenmemişlerdir. Bir kadının içinin makinesini çalıştıran kablolar, bağlantılar ortadadır. kadını bütün çıplaklığıyla görmek için en uygun yaştır o"
"Kadınlar kandırılacaklarsa eğer, bunu bir erkeğin yapmasını isterler, bir kadının değil!"
"Belli bir zenginliğin, refahın ve konforun içine doğmuş, zaten bunlarla büyümüş insanların gerçeklik duygusu ve gerçeklikle kurdukları ilişki biçimleriyle, paraya ve onun getirdiklerine sonradan sahip olmuş insanların gerçeklik duyguları da, gerçekleri de aynı değildir. Bu ikinci gruptakiler, kendilerini yeni gerçekliklerine ikna etmek için, çok daha fazla gösterişe, daha fazla tekrara, daha fazla vurguya gerek duyarlar. Görgüsüzlük denen şey, bu yüzden çok sahici bir şeydir. Yeni hayatlarına, sahiden zengin olduklarına inanmak için yaparlar bütün bunları; kendilerini her an uyanabilecekleri bir rüyanın güvensizliği içinde hissettiklerinden uykusu tedirgin zehirli bir mutluluk içinde yaşarlar."
"Yorgunluk benim genel halim. Bana, 'Nasılsın?' diye soranlara, en sık verdiğim yanıtın 'Yorgunum,' demek olduğunu keşfettiğim günden beri, daha bilinçli olarak 'Yorgunum'. Şu memlekette yaşayıp da yorgun olmamak mümkün mü? Beden yorgunluğu dediğinden ne olacak, iki-üç dinlenmeyle geçer, ama ben aslında vatan yorgunuyum! Ruh yorgunuyum, gönül yorgunuyum, hayat yorgunuyum; öğrenmek, bilmek, anlamak, anlamamış gibi yapmak, düşünmek, hissetmek, tanımak, tanık olmak, katlanmak, anlayış göstermek, görmezden gelmek, üzerinde durmamak, idare etmek, üzülmemiş görünmek, alışmak, alışamamak, sabretmek, katlanmak, beklemek yorgunuyum. Tam da artık bu memlekette hiçbir şey şaşırtamaz beni sanırken, her seferinde yeniden şaşırmak yorgunuyum."
"Ve külkedisi kaçarken, papucu ayağından fırladı. ertesi gün prens ayağı bu papuca sığacak genç kızı aramaya koyuldu. Ülkenin tüm kızları, prens tarafından beğenilmek icin, ayaklarını daha ufak hale nasıl getireceklerinin çabasına giriştiler.İşte o gün bu gündür kadınlar, ayaklarını, erkekler tarafından belirlenmiş kalıplara sıkıştırmaya çalışır, böyle yaparak erkeğin "prensesi" olacağını düşler dururlar. zaman geçtikçe topallamasının , kendini depresif hissetmesinin sebeplerini surekli kendi eksikliklerinde arayarak.. ve papucun ne denli gecerli oldugunu hic düşünmeden .. erkekler ise ellerindeki "ayakkabıya" (veya düşlerindeki kalıba) "ayağını" (kendini) sıkıştıracak kadını arar; "ayaği sıkışmış" bir kadının ne denli gerçek, ne kadar huzurlu, mutlu olup, mutlu edebileceğini düşünmeden... ve... ve birlikte yalınayak yaşayabilmenin özgür keyfinden habersizce..."
"Kadınlar esir alındıkları yeri, korundukları yer sanırlar. Kadınlar için hem siper hem sığınaktır mutfak ve her zaman sıcak aile yuvasının içimizi ısıtan sembolü anlamına da gelmez; yaşayan ölüler halina gelmiş kimi kadınların morgudur aynı zamanda. Toprağa verilene kadar bekledikleri yerdir."
"Güçlü kadınlar, erkekleri zayıf kadınlardan daha iyi severler. Sevmek güç gerektirir çünkü. Zayıfların sevmek için bahaneleri, güçlülerinse gerekçeleri vardır. Arkalarında durabilecekleri gerekçeleri. Bahanelerse çabuk değişir. Aşk, ihanet, sadakat ve benzerleri söz konusu olduğunda, kadınlar, zayıf mı, güçlü mü olduklarına bakmaksızın, kendilerini bütün kadınlarla bir tutarlar, oysa en başta zayıf kadınlarla güçlü kadınlar bir değildir."
"Bazı geçmiş hesaplaşmaları, ince eleyip sıkı dokumaya gelmez. Hani fasulye, semizotu, ıspanak ayıklarken, başta tane tane iş görüp sonra doğru yerli yersiz kusur bulur, tutam tutam elemeye başlarsınız ya, bir yaştan sonra yapılan iç hesaplaşmaları da öyledir. Uğruna aylar harcadığınız ayrıntılarla nice zaman yitirdikten sonra, bir bakarsınız ki, hayatınızın önemli bölümlerini blok blok atlamaya başlamışsınız.Galiba bana olan da buydu. Ayrıntılarla çokça zaman yitirmiştim, geri kalanıyla da baş etmekte zorlanıyordum.İyimser insanların bardağın dolu tarafını, kötümser olanların boş tarafını görmesiyle ilgili o ünlü örnekten yola çıkarak, beni çoğu kez bardağın boş tarafını görmekle suçlarlar. Ben öyle biri olmadığımı düşünüyorum. Bana kalırsa, benim sorunum,bardağın yarısının dolu, yarısının boş olduğunu aynı anda görmek ve iyimserler için yeterince iyimser, kötümserler için yeterince kötümser olmamak. bu da her zaman olduğu gibi beni gene herkesin içinde yurtsuz kılıyor."

Güzel filmler seyrediyorum bu sıralar. Daha çok biyografi filmleri. Beni derinden etkileyen filmler. Araştımalar yapılarak indirilmiş filmler. İndirenin eline sağlık, yüreğine sağlık dediğim filmler. The Story of Adele H. Victor Hugo'nun kızını anlatıyor. Aşk nasıl takıntı haline gelir ve bir kadını nasıl etkiler. Adéle’ nin aşkına karşılık bulamaması sonucu yaşadığı duygusal çöküntü o kadar büyük ki onunla birlikte omuzlarım çöküyor, film ilerledikçe. Ey aşk sen nelere kadirsin :( Isabella Adjani bu film ile 1975'te Oscar ödülü almış. Haketmişte diyorum.
...

Hint yapımı olan Black filminde kör ve sağır bir çocuğa ışık olmanın ne demek olduğunu seyrediyorum. birinin hayatına dahil olmak ancak bu kadar olur diyorum. İmkansız diye bir şey yoktur lugatımda demenin ne demek olduğunu öğretmenin bakış açısından seyrediyorum. Ne zaman, hangi sahne ne hatırlatacakta, ne hissettirecekte ağlayacağım belli olmuyor filmlerde. ama bu filmde salya sümük ağlıyorum. Derinlerimden gelen bir ağlamak uzun süredir derinden gelen ağlamam olmamış diye düşünüyorum film bittiğinde. Derinden gülmek nasıl gerekli ise derinden ağlamakta gerekli bilirim bunu. Akira Kurusawa'nın Rashamon filmini hatırlıyorum iki kız kardeşten sağlıklı olanın nişan yemeğinde iç döküşlerinde. Olaya nerden bakarsan ordan ağlıyorsun, nerden bakarsan oradan düşünüyorsun, öyle bir film yapmış Sanjay Leela Bhansali. Hint yapımlarını pek sevmesemde bu çok farklı. Hem kör hem sağır. Düşüncesi bile ürkütüyor insanı ama ürkmeyen bi insan var o da ışık olan bir öğretmen. Belki de en önemlisi imkansız diye bi şey olmadığını öğrenmek.Öğretmenin öğretmediği tek kelime imkansız..Film bittiğinde öylecene kalakalıyorum oturduğum yerde. Uzun bir zaman kendime gelemiyorum. Vakit hayli ilerlediğinde dışardan gelen müzik sesine sinirlenmemle birdenbire Allah'ım diyorum. Şükür ki kulaklarım var duyabiliyorum.
Mecid Mecidi'nin Bacheha-Ye Aseman, Rang-e Khoda filmlerini seyrettiğimde ilkokuldan başlayarak sinema dersi konulmalı müfredata ve her hafta bir film mutlaka seyrettirilmeli ve bu iki film mutlaka mufredatta olmalı diye düşünmüştüm. Black filmide hafızamdaki o listede yerini alıyor.
...
Hunger Boby Sand’sın insanlık dışı muameleye maruz kalışını yönetmen o kadar gerçek vermiş ki çektiği işkencelerde ve başladığı açlık grevinde onunla beraber sona doğru ilerliyorum. Bu tür muameleye maruz bırakanlar aynı muameleye maruz kalsınlar istiyorum. Tarih, kitaplar ve belgelerden öğrenilebilenlerin sinema ile nasıl farklı bir boyut kazanacağı o hissiyatı seyredenlere nasıl geçirebileceğine bir kere daha tanıklık ediyorum. Diyalogların pek fazla olmadığı bir film. Görüntülere o kadar takılı kalınıyorki söze gerek kalmıyor zaten.
...
Zwartboek (Black Book) Yahudileri anlatan binlerce filmden bir başkası. Filmde yahudilerin tarandığı sahnelerde, zihnim bana oyun oynuyor silahları ölen yahudilerin elinde öldürülen her bir yahudiyi filistinli olarak görüyorum :(

2010-04-12T02:19:00.000-07:00

İyilik yaptı zannınca bana. Başına taş mı düştü demişsindir diyor. İçimden taş değil kaya düşmüş olmalı dışımdan vardır bir sebebi yaptığınızın dedim.
...
''Rüyada çöl görmek her sorunun çözüleceğine, mutluluk ve gelişmeye işaret eder.Yalnız yasamayi istediginize delalet eder'' kalabalık bir haftasonu gecesinde rüyamda çöl görmenin bir sebebi varmış :)
...

Gün olur hüzünlü bir musikidir duyduğum "

"Bir büyük resim çiziyorum gökyüzüne, seyret "

"Şu bulut ellerin işte, mutlu, serin, beyaz "

"Ne güç bu rengi bulmak, bu rengi vermek sana "

"Öğrendim nasıl da güzelmiş yeryüzü "

"Önce ellerini gördüm; nasıl aydınlıktı öyle "

"Mevsimler onlarla değişiyor görüyor musun? "

...

2010-03-26T02:08:00.000-07:00

Bahar gerçek yüzünü göstermeye başladı, yalan olmaktan çıkıyor gerçeğe dönüşüyor ,
...
günler gelip geçiyor öylecene...
...
Soğuk zamanlarda gittiğim gölette üzerime üşüşen attığım ekmekleri havada kapan kazlar, ördekler, martılar doygunlar artık baharın gelmesiyle besleyenleri çoğalmış, en son gittiğimde yüz vermediler pek, toklardı muhtemelen.
...
Kredi kartımı alışveriş yaptığım yerde unuttum. Evden çıkınca kapıyı kapamayı unuttum. Korkunç olanı kapıyı kapamayı unutmamdı:(
...
Okuduklarımdan
Angela'nın Külleri'nde Frank McCourt İrlanda'da geçen çocukluğunu yalın, sade bir dille yoksulluğu, açlığı, sefaleti, yenilmişliği ajitasyon yapmadan anlatıyor. Filmide varmış ama önce kitabını bitireceğim. Uyarlama filmleri seyredip arkasından kitabı okuyunca karekterleri gözümde özgürce canlandıramıyorum.

...

Seyrettiklerimden

Ne muhteşemmiş, ne kadar doğal, ne kadar hayatın içinden, şimdiye kadar neden bilmemişim neden yakalamamışım Mecid Mecidi filmlerini. Bir çift ayakkabı üzerinden kardeşliği, yoksulluğu, erdemliliği, doğruluğu, sevgiyi, saygıyı ve aileyi anlattığı filmi izlememle başladı. Sonrada diğerleri. Bu kadar güzel filmler iyi, huzurlu bir adamın ellerinden kamerasından çıkar ancak. Kamerasını iyiliğe çevirmiş resmen.
.

Bacheha-Ye Aseman ( Children of Heaven/ Cennetin Çocukları) filminde kız kardeşine bir çift spor ayakkabı kazanmak için yarışmaya girip birinci olduğunda başka hediye alacağı için ağlayan bir çocuğun hissiyatı ancak bu kadar derinden anlatılabilir. O çocukla ben sanki yan yana oluyoruz, gözyaşlarını siliyor kazanmakta bazen kaybetmektir, kayıplarda kazanç hanene yazılacak çocuk diyorum. Eve geldiğinde onu bekleyen kızkardeşi ağlamaklı halinden üzüntüsünden anlıyor ayakkabıları olamayacağını içeri mahzun bir şekilde giriyor , çocukların babasının bisikletinde, ikisi için de alınan ayakkabılar görülüyor sonrasında.
Hayrın ya da bir nimetin illa ki şu kapıdan geleceğini düşünüp o duruma odaklanırız hep o kapıdan bekleriz, ama ilahi takdir hayrı, nimeti bambaşka bir kapıdanda gönderir. Ne güzel anlatmış bunu “Ve hurma ağacının gövdesini üzerine silkele. Taze hurmalar senin üzerine düşsün, (orada) toplansın” ayetini hatırlattı bana. Aklımız ve yaşam tarzımız birinci gelmeye, önden gitmeye alıştırılmış bize lazım olan bir çift ayakkabı ise ve o da üçüncülükte ise onu elde etmeye ve onunla yetinmeye çalışmamışız. Materyalist ve dünyaya yönelik bu cenderenin dişlerinde dönerken fark etmediklerimizi fark etmemi sağlıyor. Günümüz yaşantısına ilaç niteliğinde. Aynı yıl yabancı film oskarında aday gösterilip Roberto Benigni'nin "Hayat Güzeldir" filmi ile yarışmış Hayat Güzeldir filmi kazanmış tabiî ki Yahudileri anlatıyordur çünkü.

Mecid Mecidi filmlerini izlemeye başladım deyince bir arkadaşıma pek tavsiye etmem insanı çocukluğuna götürüyor demişti öylede oluyor. Zamanda yolculuk edip çocukluğuma düşüyorum bayram için alınan kırmızı ayakkabılarıma sevincim geliyor aklıma, hiç büyümesem hiç dünyaya bulaşmasam kendi çocuk dünyamda kalsam diyorum .

“Batı anlayışında insan doğanın ve şartların esiridir, hareketleri zorunludur. Mecbur kaldığında her şeyi yapabilir, adam öldürebilir, katliam yapabilir. Fakat bizim inancımızda her zaman manevi değerler daha üstündür. İnsan şartları değiştirebilir; çünkü irade sahibidir.” diyor Mecidi Lakin bir yanımız doğu olan bizlerde o yanımızı kestik attık batılaştık. Mutsuzluklarımız, huzursuzluklarımız bu yüzden. Ali’nin cami kapısında ayakkabıları düzeltirken bir taneyi alsa idi kötü bir şey yaptı gözüyle bakmaz idik, lazımdı aldı derdik, ihtiyacı vardı aldı derdik. Baklava çalan çocukların çalmalarına üzülmedikte içerde çok yatacaklar, çok ceza alacaklar diye üzüldük. Elimizde olandan vermeyi unuttuk. Bahaneler bulduk yok ki bizdede demek kolayımıza geldi. Hep daha iyi yaşayanları gördük, onları örnek aldık. Tevekkül etmeyi unuttuk. Onları hatırlattı bana.
.
Rang-e Khoda( The Colors of Paradise/Cennetin Rengi filminde ışığı hiç görmemiş , renkleri tanımamış, sevdiklerini görmemiş bir çocuğun ibretlik öyküsünü anlatmış. Dokunarak seviyor, dokunarak hissediyor, dokunarak görüyor. Düşen bir kuşu çığlıklarını takip ederek araması bu arada kendinden önce kuşu bulacağını bilerek kediyi korkutması, kuşu yuvasına çıkartma çabası, arabadan kollarını çıkarıp rüzgarı hissedişi köye döndüğünde ninesinin yüzünde ellerini gezdirişi, çiçekleri okşayışı içini burkuyor insanın,
Muhammedin varlığını evlenmesine bir engel olarak, yük olan gören babasının onu kendi gibi ama olan bir marangozun yanına verir. Muhammed'in marangoza iç döküşünde
“Beni kimse sevmiyor. Ninem bile. Herkes benden kaçıyor çünkü ben körüm. Görebilseydim. Diğer çocuklar gibi köy okuluna giderdim. Ama ben dünyanın öbür tarafında, körler okuluna gitmek zorundayım. Öğretmenim Allah körleri daha çok seviyor dedi, çünkü onlar göremiyormuş. Bende eğer öyle olsaydı bizi kör yapmazdı dedim. Çünkü böyleyken onu göremeyiz dedim. Oda bana Allah görünmezdir dedi. O her yerdedir onu hissedebilirsin dedi. Parmaklarınla onu göre bilirsin dedi. Ben de her gün parmaklarımın dokunduğu her şeyde, her yerde Allah’ı aradım. Ve ona her şeyi anlattım kalbimdeki sırları bile.” sarstı beni .

Filmin sonunda babasının kucağında Muhammed’in parmakları nurani bir ışıkla canlanıyor, Muhammed’in öldüğünü göstererek bitiyor film. Muhammed’in eli ninesinin Rabbe kavuşurken yüzünün aldığı aynı rengi alıyor.
.
Beed-a Manjoon(The Willow Tree/ Söğüt Ağacı) gözlerini 8 yaşında havai fişek kazasında kaybetmiş, 45 yaşında edebiyat profesürünün hayatını anlatıyor bu filminde. Renklerin ihtişamını görmenin ne demek olduğunu bilerek yaşar ve dua ediyor onunla beraber bende dua ediyorum. İnsanın hakikatle yüzleşmesinde düşeceği boşluğa şahit oluyorum, Yusef’in düştüğü boşluğu seyrettikçe.
“Konuş benimle! Hiç kimseye söylemeden buna ne kadar daha katlanabilirim? Bir gün? Bir hafta? Bir ay? Kendim için mi üzüleyim, yoksa onlar için mi?” diye başlıyor film. Şiirsel bir anlatım.
“En büyük hatam senin büyüklüğünü yeterince bilememekti, mademki elimden tuttun, öyleyse yolumu aydınlat Rabbim.Bir kez görmek şansını lütfedersen bir daha hep Sen’in yolunda olacağım.” O kadar güzel yakarıyor ki Allah’a, ince derinden. Dua edin ki icabet edeyim diye buyuran Allah yolunu aydınlatıyor. Gözleri görmüyorken kızı, eşi , etrafı bir cennet kurmuş kendi deyimiyle. Bunu gözleri açıldıktan sonra geçirdiği buhran sonrasında “Ben cenneti bu dört ağaç ve evden ibaret sanıyordum” Derken ki acısından , kıvranışından anlıyorum. Gözleri açıldıktan sonra döndüğünde hayatında yer etmiş insanların havaalanında camın diğer tarafından onu karşılamaları sırasında herkesi inceleyerek bakıyor. Titriyorum o anda. Bekliyorum bakışların buluşmalarını. Genç bir kıza takılıyor gözleri önce. Sonra yaşlı bir kadına. Yusef Paris’e giderken annesi bir muska vermiş, çıkarıyor cebinden ve yaşlı kadına gösteriyor. Annesi gözleriyle “ evet” diyor, sesi titriyor Yusef’in anne derken. Annesi hemen yanındaki karısını ve kızını işaretle gösteriyor Yusef’e (hayatındaki önemli olan diğer iki insan) ama takılmıştır gözleri bir kere daha diğer genç kıza. Duaları sonucu gözleri açılan Yusef yürümeyi yeniden öğrenir sanki, okumayı, konuşmayı. Gözlere bakarak konuşmadan (ne kadar büyük bir nimetmiş) geçen yıllardan sonra gözlere bakmayı öğreniyor. Görmeyi öğreniyor. Gördükçe saflığını, masumiyetini kaybediyor. Bir otobüs yolculuğunda gördüğü hırsızlık karşısında bakıp bakıp susacak kadar kirleniyor. Karısından uzaklaşıyor kendisini sevmesini , düşkünlüğünü acıması gibi görüyor.
Paris’te hastanede tanışmış olduğu görüşünü tamamen kaybeden arkadaşı Morteza “ Ne görülmeğe değer söyle bana, ben sana ne görülmeğe değmez söylerim.” der.
Ve yeniden duaya başlar ikinci bir şans için ….
.
Baran filminde aşkı anlatıyor, aşkı anlatan filmler izledim bolca ama bu başka idi. Zorluklara karşı fedakârlık, geçim derdine karşı kanaat, dokunmadan, tüketmeden sevmenin, aşkın ne demek olduğu işlenmiş.

yalandı bahar, yalancıydı.

2010-03-08T11:37:00.000-08:00

2010-02-19T00:42:00.000-08:00
Cemre havaya düşmüş haberim oldu.

2010-02-15T00:30:00.000-08:00

Okuduğum kitaptan
''Türk, vites tutmaz'' demişti, bir gün.'' Şanzımanı hep arızalıdır. Bire takarsın, tuttu sanırsın, birkaç dakika dayanır, tak atar, başka vitese geçer, yavaşlar, hızlanır, ama durması gereken yerde durmaz! Türkün istikrarına güvenemezsin. Ne duygusal düzlemde güvenebilirsi, ne günlük hayatta, Fırtınadır, akıllı uslu bir meltem değil. Rüzgarının enerjisinden de o yüzden yararlanamazsın ya zaten, ne zaman dineceği belli olmaz ki.''
''Susacağım, sükutumun ikrardan geldiğini sanacak, konuşacağım, ayıp olacak.''

*Viva la Muarte (Alev Alatlı)

Seyrettiğim filmlerden

The Blind Side : Hikaye gerçekmiş. Gerçekten böyle ailelerin olduğunu bilmek dışarıdan gelen birisinin bu kadar benimsendiğini görmek şaşırtıcı, ilginçti. Yapılması gerekendi Anne'in yaptıkları zamanımızda artık yapılmayan. Şaşırmama şaşırdım. Film Küçük Prens'teki Prens ile tilki arasında geçen diyaloğu hatırlattı.
“ Seninle oynayamam” dedi tilki, “ ben evcil bir hayvan değilim.”
“Buna çok üzüldüm” dedi küçük prens. Ama biraz düşündükten sonra: ”Evcil ne demek?” diye sordu.
“Anladığım kadarıyla burada yaşamıyorsun” dedi tilki, “kimi arıyorsun?”
“İnsanları arıyorum,” dedi küçük prens, “ peki ama ‘evcil’ ne demek?”
“İnsanlar,” dedi tilki, “tüfeklerle dolaşırlar ve avlanırlar. Tam bir baş belasıdırlar. Bir de tavuk yetiştirirler. Tüm işleri bundan ibarettir. Sen de mi tavuk arıyorsun?”
“Hayır, ben arkadaş arıyorum. Ama ‘evcil’ ne demek?”
“Bu pek sık unutulan bir şeydir. ‘Bağ kurmak’ anlamına gelir.”
“Evet. Örneğin, sen benim için sadece küçük bir çocuksun. Diğer küçük çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. Sana ihtiyacım da yok. Aynı şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden biriyim sadece. Bana ihtiyaç duymuyorsun. Ama beni evcilleştirirsen eğer, birbirimize ihtiyacımız olacak Sen benim için tek ve eşsiz olacaksın, ben senin için.”
"Canım, sen o çocuğun hayatını değiştirdin" denildiğinde "Hayır.O benimkini değiştirdi derken ki gülümsemesi ve huzurlu ifadeyi aktarışı güzeldi Sandra Bullock'un ( bu arada sarı saçlar hiç mi hiç yakışmamış :)
...
Julie & Julia: Sıcak bir filmdi. Cordon Bleu yemek okulu mezunu, Fransız mutfağında usta, Fransız mutfağı hakkında ki, en kapsamlı yemek tarifleri ansiklopedisinin yazarı, ünlü Amerikan televizyon ikonu; Julia Child (1912-2004) ile onun yemek kitabında ki 524 tarifinin tamamını pişirerek deneyimlerini bir blog’a aktaran dibe vurmuş, birşeyler yapmak, başarmak, hedefler koyup yapmamaktan bunalmış, kendindende sıkılmış devlet memuru (sonradan yazar) Julie Powell'in gerçek hikayesi...
Dibe vurulan zamanlarda ifade etmek istersin kendini. Birşeyler yapmak, başarmak, yaptım demek, öncelikle kendine. Devlet memurumuz Julia o durumda. Yemek yaparak ifade ediyor kendini, paralıyor, parçalıyor.
Bon appetit!

geçti, şimdi, gelecek

2010-02-10T23:27:00.000-08:00

Kar gitti
Yağmur geldi
Bahar gelecek/mi ?

2010-01-28T04:55:00.000-08:00

İşyerinde kartopu yapıp karşı penceredeki arkadaşa fırlatayım derken parmağımda olan sevdiğim yüzük kartopu ile fırladı. Başıma böyle aksilikler gelir. Ne zaman çok sevinsem (kar yağmasına sevinmiştim) bir olay o sevinci illa frenler:) Maddi değeri çok fazla olmasada seviyordum. Üzüldüm epeyce. İnsan değer verdiği şeyleri kaybedince ona yüklemiş olduğu anlamları farkediyor. Bulunur dediklerinde mümkün değil dedim, bunu derken içimden estafurullah mümkün olmayan birşey yok ne diyorum ben diye geçirdim. İki gün sonra çalışan arkadaşlardan birisi elinde yüzükle odama girdiğinde bulunmuş olmasından çok o an içimden geçen mümkün olmayan şey yoka mukabele edilmiş olmasına sevindim.
...
Karları eritiyor üstüne yağan yağmur. Şehrin üzerindeki beyazlık kalkıyor. Kar nasıl yakışıyorsa mevsimlerden kışa yağmurda yakışıyor. Sıcak bir evde, sıcak bir fincan ıhlamur olmalı şimdi İbrahim Sadri '' Yagmur da var , çok sevdigim rüzgar da, bugün pazar, daha uyanmadı komsular, damların üzerinde kuslar, daha rahatlar '' diye başlayan ''bir bardak çay içmek , sokaklarda gezmek , yagmurda ıslanmak, ve ben seni çok özledim'' diye biten şiirini dinlemeli.
...
Bir gördüğümde eli parmağındaki yüzükte idi
Bir gördüğümde eli karnında
En son gördüğümde eli bebeğinin saçlarını okşamada....
...
Beni çağıracakmış. Bekliyorum. Kimbilir gene hangi öften mesele büyütülmüşte bana söyleniyor olacak.
...
Alev Alatlı'ya devam.
''Simdi diyorsun ki: Turgut Reis 21 Ağustos 1565'te Nice'de karaya çıktı.. Ben de diyorum ki: Turgut Reis değil.. Barbaros Hayrettin.. 21 Ağustos değil.. 21 Temmuz.. 1565 değil.. 1543.. Nice değil.. Marsilya.. Yani.. Neresini düzeltelim ki''
...
''İnsanoğlu bu dünyaya doğduğunda içindeki sevgi kıvılcımı küçücüktür. İşte, o küçücük kıvılcım insanoğlunun içindeki ‘hayr’dır. O kıvılcımın bir hazine gibi saklanması gerekir. Boş vericilik, tembellik, şiddet, hatta mantık bu kıvılcımı boğmaya çalışabilir! Ama insan sevgi körüğünün başından ayrılmazsa kıvılcım ateş olur, cimrilik, hoyratlık, sevgisizlik küllerini yakar! Sen, sen ol, körüğün başından ayrılma Kadıncık kızım! İnsanları sevmekten korkma! Sevmediğin değil, sevdiğin yönlerini abart! İnsan olmanın kefareti, sevmeyi bilmektir''
...
Seyretmeye devam
Veronica ölmek istiyor. Kitabını okumuştum. Filmi kitabın yanında çok hafif kalmış, okurken almış olduğum hisleri vermedi. Zaman Yolcunun Karısı kitabını okuyorum Viva la Muarte ile birlikte. Filmini seyretmelimiyim yoksa artık kitaplardan uyarlanan filmleri/dizileri seyretmemelimiyim.

günler gelip geçiyor

2010-01-06T23:42:00.001-08:00

Okuduklarım. Okuyor Olduklarım.
Amin Maarouf Yüzüncü Ad. Arada başlayıp okuyamadığım birkaç tane kitap. Bu sıralar kitap okuyamıyorum. Hiç okuyasım yok.
Alev Alatlı'dan Vıva La Muerte'ye başladım. Or'da Kimse var mı? dörtlüsünün ilk kitabı. Sanki yazar karşımda bana anlatıyor okuduklarımı.
...
''Bir milyondan fazla yüksekokul öğrencimiz var, eğitimimiz yalan, yüzbinlerce camimiz var, müslüman olduğumuz yalan; milyarlarca liralık matbaalarımız var, gazeteciliğimiz yalan; hükümetimiz var, iktidar olduğu yalan; metrelik cetvellerimiz var , yüz santim olduğu yalan; kilogram kullanırız, bin gramı doğru tartabildiğimiz yalan; dünyanın en eski uluslarındanız, tarihimiz yalan; nato’nun en büyüğü ordumuz var, ülkemizi savunabileceğimiz yalan, cumhuriyetiz, demokrat olduğumuz yalan; konukseverliğimiz ünlüdür, birbirimizi sevdiğimiz yalan… daha sayayım mı?” (*)
...
“Ritüeller ülkesi” olduğumuza katılıyordum. hep ‘…’ miş gibi , rencide olmuş gibi, bıçak kemiğe dayanmış gibi, isyan edermiş gibi, inanırmış gibi, hatta eğlenirmiş gibi yaptığımız doğruydu.Kim daha iyi …miş gibi yaparsa, o kazanıyordu. (*)
...
“Fısıldar gibi konuşuyordu, “akılla zeka aynı şey değildir. zeka, ‘şeyler’i, insanları işlevsel kılma becerisidir. İki sopayı birbirine bağlayıp ağaçtan muz düşüren maymun, zekasını kullanır, aklını değil. zeka, elde olanı olduğu gibi kabul edip, kendi amacının doğrultusunda yeni kombinasyonlara sokarak işlerlik kazandırmak demektir. Biyolojik anlamda hayatta kalmak sürecinde kullanılan bir düşünce şeklidir. oysa akıl anlamaya yönelir. Yüzeyin altında kalanı anlamaya; çekirdeği, gerçekliğin özünü bulmaya yönelir. aklın kısa vadeli, elle tutulur bir amacı yoktur. Yani, insan aklını kullanıp köşeyi dönemez.!” (*)
* Vıva La Muerte
...
Seyrettiklerim. Seyrediyor olduklarım
Flashforward. Lost'un yapımcıları yapmışlar diziyi. Lostun kaza sahnesi ile başlamasına benziyor. Dünyada herkes tabi birkaç kişi hariç altı ay sonra 2.45 saniye kadar kendilerine ne olacağı, ne yapıyor olacağı, nerede olacağını görüyorlar. Bazıları hiçbirşey görmüyor. Onlar öleceklerini o sebepten birşey görmediklerini düşünüyorlar. Geleceği bilmek insana büyük eziyet yük ve günü yaşamaya engel imiş onu anladım seyrederken. Kader değiştirilebilirmiye atıflar yapıyor dizi ilerleyen bölümlerde.
...
House MD. yi seyretmeye başlıyorum. Devam etmelimiyim karar veremiyorum.
...
Yaşadıklarım. Yaşıyor olduklarım.
Şehirden çalınan, kaçılan birkaç gün. Nereye gidersen git dertlerinle, sıkıntılarınla gidiyorsuna her ne kadar inansamda bazı zamanlar bazı dönemler öyle olmuyor. İnsan sorunları arkasında bırakabiliyor.
Şunları yapmak istiyorum diye liste yapıyoruz. Heleki yapılması istenilen bir istek var ki duyduğumda yapamayız diye düşünüyor sessiz kalıyorum. Sonra bir bakıyorum hemde ilk gün gerçekleşmiş. Yaşarkende şaşırıyorum isteklerin nasıl dua yerine geçebiliyor olduğunu yeniden idrak ediyorum. “İsteyin ki vereyim” çağrısında bulunana şükrediyorum.
Dağ yollarında yürüyorum. Sular düşüyor ben gözlerimi kapıyor sesini dinliyorum. Sonbaharda kurumuş sarı yapraklar kendilerini suya salmışlar. Suyun mavisi, yaprakların sarısı, çamların yeşil kalmışlığı birbirini tamamlamış. Sanki resme bakıyorum. Ve biliyorum ki resmin içindeyim/içindeyiz. Hayat diyorum bazen içindeyiz bazen dışındayız.
Önümüze bir köprü çıkıyor. Çocukluğumda köyümüze gittiğimizde üzerinden geçtiğim köprünün minyatürü. Çocukmuydum o köprüden geçmeye korkuyordum köprümü büyüktü ve tehlikelimiydide korkmuştum hatırlamıyorum. Ama hep o köprünün üzerinde zıplamak istemiştim o isteğimi daha küçük bir köprüde olsa bunda gerçekleştiriyorum. O an çokcuk oluyorum. Listeme yazmamış olup ekstradan gerçekleştirdiğim bir istek diye bakıyorum olaya. Köprüden geçen baba oğula durun diyorum fotoğraflıyacağım sizi. Çok güzel çıkıyorlar.
Havada istesen olmayacak kadar kış gününde yaz. Kış güneşi gerçektende yakarmış ısıtmazmış onu anlıyorum. Dağ çilekleri topluyor bize baba. Anne bekletiyor bizi diye kızıyor. Beklerken sıkılıyoruz yerken coşuyoruz. Bu kadar güzel bir şey uzun zamandır yememiştim diyorum. Baba bizim oralarda buna andırga derler diyor. Ne derlerse desinler tek geçerim bu kadar güzel meyveyi diyorum. Hava kızıllaşıyor ve sonra geceye dönüyor. Ateş yakıyoruz bahçede.
Bu kızı yeniden büyütmeli kor alevlerde yürütmeliyim diyorum ateşi harlarken.Farkındayım farkındayım diyorum. Farkında ola ola ne gemiler yaktık o kadar yandıki canımız sonunda karşıdan baktık ve kendimize yıldızlardan daha uzaktık diyorum. Yıldız var gökte bir tane ona bakıyorum. Öteki olabilmeyi diyorum yerine koyabilmeyi ve yerinde durabilmeyi öğreniyoruz. Öğrenmeye devam ediyoruz.
Tavlalar oynanıyor gece yenilen kahve yapacak bahsine tutuşuyoruz,yenecek olan belli:) tarafım belli :)Netin çektiği yerleri dolaşıyoruz evin içinde hayata bağlanabilmek için. Hayattan kaçmak için gittiğimiz yerde bağlanmaya çalışmanın çelişkisi ile dört dönüyoruz. Birisi aramızdan gülerek haber veriyor gogle diye bir yer açıldı açıldı diye :)
Şömine yakıyoruz önüne demlediğimiz çayı koyuyoruz elim yanıyor bir ara çay dökerken kordan, cehennem bunun kaç katı sıcaktır kimbilir yanmak, cehenneme gitmek istemiyorum diyorum en yalın halde.
Mangalda hamsi partisi var gelin diyorlar yan taraftan gidiyoruz.
Kendimi diyorum akşamcılar vardır ya sokakta hani ateş yakıp mangal yaparlar. Sohbet ederler içecekler eşliğinde onlara benzetiyorum. Evsiz gibi hissediyorum köksüz gibi yarın artık bugun oluyor bana. Garip bir rahatlamaya ulaşıyorum tek fark içtiğimizin çay olması:) Hamsiden sonra diyorlar kestane kertelim. Ocağın üstünde kestane yapıyoruz içinde köy ekmeği pişiyor. İkisinin kokusu birbirine karışıyor. Kokuları başımı vuruyor sarhoşlatıyor.

Evin küçük kızı bir güzel kolbastı öğrenmiş hadi diyoruz bizi kırmıyor oynuyor seyrederken yoruluyorum. Diyorum bende yapabilirim bunu :) Yapamayacağımı biliyorum. Hani hareketleri yapacak olsam yorgunluğu olur beş dakika dayanamam. Teenage grubu bir oyun.
İstanbulu seyrediyoruz uzaktan yorumlar yapıyoruz. İstanbul’da şu an hava nasıldıra karar vermeye çalışıyoruz göğün durumuna bakarak. Bir ara espri patlatıyor canım arkadaşım İstanbul sen mi büyüksün benmi diye ve arkasından biz mi gelelim sana sen mi gelirsin diyoruz :)
Evin küçük oğlu evlere şenlik diyor ki bana bu bilgisayar senin için küçük tam benim için tamam mı diyor arkasından. Hayatımda gördüğüm tamammıyı söyleyen en güzel insan diyorum. Heleki canım için bu kim dendiğinde “O sigara içen bir insan” demesi var ki hafızalarımıza kazınacak bir cümle olarak yer ediyor :)
...
İnanamadığım bir haber alıyorum bunları yazarken ne seviniyorum ne üzülüyorum sadece şaşırıyorum.. Yaaaaaaaaa oluyorum. Vay beeeeee oluyorum.
...
Düşünüyorum. Düşünüyor olduğum.
Sapla samanı karıştırdım / karıştırdık birbirine. Nasıl ayıracağım / ayıracağız

2009-12-27T02:13:00.000-08:00

çocuğun elleri ellerim oluyor
deniz yıldızına dokunuyor

Ben ne zaman büyüdüm anne

2009-12-24T09:06:00.000-08:00

Daha dün değilmiydi anne bayram için alınan kırmızı pabuçlarımı başıma koyup uyuduğum,
Daha dün değilmiydi anne evcilik oynarken anne oluşum bebek sallayışım , ağaç yapraklarından sarma sarışım,
Daha dün değilmiydi anne gördüğüm kuzuya sarılıp bunu götürelim diye ağlayışım, civcivlerimin boynuna ip takıp dolaştırmaya çıkarışım,
Daha dün değilmiydi anne saçlarımı ikiye örüşün, beni okula dualarla uğurlayışın
Daha dün değilmiydi anne sokaklarda koşturuşum, top sektirişim, ip atlayışım, yaramazlıklarım, haylazlıklarım, durmaksızın konuşmalarım, susmamalarım,
Daha dün değilmiydi anne pembe panjurlu ev hayali kuruşum,
Daha dün değilmiydi anne ölümün ilk acısını civcivlerimin ölümünde şahit oluşum, yalnızlıktan bihaber oluşum,
Daha dün değilmiydi anne zamanı har vurup harman savuruşum,
Daha dün değilmiydi anne dünyaya meydan okuyuşum...

okuduğum kitaptan..

2009-12-16T23:06:00.000-08:00

Gözleri olanlara dünyada görülecek hiçbir şey olmadığını söylemek zordur. Dünyayı tanımak için dinlemek yeter. Yolculuklarda görülenler bir aldatmacadır yalnızca. Gölgenin peşinden başka gölgeler. Yollar ve ülkeler önceden bilmediğimiz hiçbir şey öğretmez bize ; gecenin dinginliğinde kendi içimizde dinleyebileceklerimizden başka hiçbir şey. (1)
...
Aşk her zaman davetsiz bir konuktur. Rastlantı ete kemiğe bürünür ; tutku bükemediği eli öper.(2)
...
Başlangıçta yakınların için korkuyorsun. Ama insanlar bir bir öldükçe tek düşünce kalıyor kafanda kendini kurtarmak! yaşamak! tüm dünya ölsün isterse! (3)
*Yüzüncü Ad/ Amin Maalouf

sonsuzluk ve birgün

2009-12-04T13:44:00.000-08:00

(Eternity and a Day/ Theo Angelopulos) muhteşem müzikler ( Eleni Karaindrou) eşliğinde.
...
Bir veda filmi. Hayata veda. Geçmiştekilere veda. Anneye veda. Ölmüş eşe veda.
...
Film en güzel açılış sahnelerinden birine sahip. Ev, evin dışı, çocukların sesi. Film boyunca duymaya devam edeceğimiz şiirsel cümlelerden ilki
"dedeme göre zaman bir çocukmuş.. ve sahilde iskambil oynarmış.."
...
Çocuk ve yaşlı adam bankta.
"Gülümsüyorsun ama üzgünsün, sana kelimeler satayım mı ?" der çocuk denize uzun bir bakıştan sonra elleri ceplerinde kendi anadilinden bir kelime getirir.
-Zenitis (yaban)
-Sürgün
Gülümser yazar, sürgün...
...
Yazar annesine dertlenir..
''Neden, anne hiçbirşey beklediğim gibi olmadı. Neden? Neden çürüyüp gider insan sessizce, acıyla ihtiras arasında parçalanarak? Ben neden hayatımı sürgündeymiş gibi geçirdim? Kendi anadilimi konuşma şansım varken, neden bu kadar seyrek döndüm ülkeme? Kendi dilim varken, hala kayıp kelimeleri bulabilecek ya da sessizliğin içinden unutulmuş kelimeleri çıkarabilecekken. Neden sadece kendi ayak seslerimi duydum evin içinde? Söyle bana anne, insan neden bilmez nasıl seveceğini?''
...
Son gününde karşılaştığı küçük çocuk ölmüş arkadaşına ağıt yakar.
“Hey! selim
Bu gece bizimle olamaman ne acı
Hey! selim
Korkuyorum selim
Deniz çok büyük
Gittiğin yerde bizi ne bekliyor selim?
Gideceğimiz yer neye benziyor?
Ya orda da dağlar, vadiler
Polisler, askerler varsa...
Biz hiç geriye bakmadık
Şimdi tek görebildiğim deniz
Uçsuz bucaksız deniz…
Gece annemi gördüm rüyamda
Kapının eşiğinde duruyordu gözyaşlarıyla
Noel’di ve çanlar çalıyordu
Dağların üzerinde karlar vardı
Keşke burada olsaydın
Bize eskisi gibi limanlardan
Marsilya'dan, Napoli'den
Şu koca dünyadan bahsetseydin
Hey! selim, anlat, anlat bize
Şu koca dünyayı...
Hey! selim, konuş, konuş bize”
...
Filmin son sahnesinde ölmüş eşi ile .
"Yarın ne kadar sürer diye bir soru sormuştum Anna, hatırladın mı?
Sonsuzluk ve bir gün kadar.
Duyamadım?
Sonsuzluk ve bir gün kadar"

2009-12-04T12:40:00.000-08:00

Bir sonbahar günüydü. Severdik sonbaharları. Yollara vururduk kendimizi sonbaharlarda sarı sarı yapraklar eşliğinde.
Yarın/ yarınlarımız varsa aynı yollarda yaz, kış, bahar yürüyecektik. Şimdi sonbahardı
Bir kedimiz bile yoktu ama gülümsüyorduk

.

Ekmeği tuza banıp yiyecek kadar seviyorduk tuzu.

denizle hasbihal

2009-11-11T13:32:00.000-08:00

4 mevsim

2009-11-04T00:21:00.000-08:00
mevsim sonbahar (1)
şehre yağmur yağıyor
güzel şeyler oluyor.
seviniyorum.
mutlu oluyorum.
hadi hayırlısı diyorum.
"çorap söküğü gibi gelecek bu güzel şeylerin arkası" diyor
"inşallah" diyorum.
vazgeçtim çok şey beklemekten biliyorum.
"janjanlı havai fişekli şeyler yok" demişti birgün bir sevdiğim
"anladım" demişti.
anladım/anlıyorum.
şehre kış gelecek (2)
kar yağacak beyaz beyaz, ak ak, dıştan üşütecek, içten ısıtacak
dinlendirecek
bir salep içmeklik zamanlarda dertti, tasaydı, sevinçti,hüzündü,olandı,olmayandı
paylaşılacak
şehre ilkbahar gelecek (3)
ağaçlar yeşerecek, güneş ılıtacak, hava berraklaşacak,
hayat şenlenecek, güzellikler devam edecek
şehre yaz gelecek (4)
bazı şeyler yoluna girmiş/giriyor,
yorgunluklar bitmiş/bitiyor olacak

aşk bir hal durumudur

2009-10-27T05:09:00.000-07:00

Padişahın biri, Mecnun'un aşkından deli divane olup çöllere düştüğü Leyla'yı çok merak eder. Leyla'nın bulunup huzuruna getirilmesini emreder. Leyla'yı bulup getirirler. Padişah Leyla'yı görünce hayretler içinde kalıp sorar :
- "Mecnun'un aşkından deli divane olup dağlara çöllere düştüğü Leyla sen misin? Senin öyle fevkalade bir güzelliğin olmadığı gibi, sıradan bir kadından hiçbir farkın yok. Hal böyle iken nasıl olur da Mecnun senin için deli divane olur."
Leyla hiç tereddüt etmeden cevap verir :
- "Padişahım sus!... Çünkü sen Mecnun değilsin. Bendeki güzelliği görebilmen için sende Mecnun'un gözlerinin olması ve bana Mecnun'un gözleriyle bakman gerekir." der.
Padişah bu haklı sözler karşısında söyleyecek bir şey bulamaz, susup kalır.

21.10.2009

2009-10-20T23:59:00.000-07:00

(09.45) Sabah sabah nereden esti bilmiyorum dudaklarımda ''bırakma ellerimi, bırakma yar beni, son defa seyrederim, o yaşlı gözlerini " şarkısı gözlerim ellerimde (yeşilçam filmlerinden sahnelerle:) )
.....................................................
(11.30) Ooooooooooooooooooooooooof ya... Ooooooooof of dedirtecek bir haber. Hay Allah'ım denecek bir haber. Oluyor olanda, olacak olanda hayr olsun denecek bir haber.
.....................................................
(12.45) Telefonu yüze kapamakmı daha kötü , telefonun çaldığını görüp açmamakmı ? Yüz kişiye sorsam cevap ne olur ki acaba ?
........................................................
(14.45) Yapılacak birşey yok kabulleneceğiz durumu muhabbeti.

anladım

2009-10-16T12:02:00.000-07:00

ölümlerin dirilmek için olduğunu
en çok bir yaprak düştüğünde
anladım yolların yürünmekle alınacağını en
çok yürüyenleri seyrettiğimde
anladım
Ürkek ayaklarımın nereye gideceğini,
ürkek ellerimi nereye koyacağımı,
isteksiz gözlerimin neye bakacağını,
bilemezken bir yaprak nereye
düşmesi gerektiğini biliyor
anladım
hayat seyretmekle geçmiyor
anladım

14.10.2009

2009-10-13T02:15:00.000-07:00

Kitaptan :
Derler ki aşk da unutulurmuş her şey gibi. Hem de yaşanıp bittikten soğuyup küllendikten sonra değil. Tam da doludizgin devam ederken unutulurmuş aşk.Neyse ki zuhre yıldızı varmış göğün üçüncü katında. Halen aşık olup olmadıklarını ve eğer aşıklarsa kime aşık olduklarını hatırlayamayanlar, göğün üçüncü katına çıkıp , zuhre yıldızının elindeki aşk aynasına bakarlarmış. Baktıklarında gördükleri yüz, aşık oldukları kişinin yüzü olurmuş. Derler ki bazıları sadece zifiri karanlık görürmüş aynada. Böylelerinin hafızalarından şüphe etmeleri yersizmiş. çünkü tekleyen hafızaları değil yürekleriymiş.(1)
Ay çiçeği güneşe aşık olunca, gülmekten kırılmış bütün bitkiler. '' Güneş gökyüzündeki tahtından bir an bile ayrılmaz. Kudretli ve ulaşılmazdır. Sen kim o kim vazgeç bu sevdadan.'' demişler hep bir ağızdan. Ay çiçeği sesini çıkarmamış. Sevdalı gözlerini dikmiş güneşe bakmış bakmış bakmış. Uzun müddet hiçbir şeyin farkına varmayna güneş, nihayet bir gün, ay çiçeğinin bakışlarını hissetmiş üzerinde. Önce geçici bir heves sanmış ama zamanla yanıldığını anlamış. Ay çiçeği öyle inatçıymış ki, güneş tahtını nereye taşıdıysa, yılmadan usanmadan o yöne çevirmiş başını. Derken bir öğleden sonra artık bu takipten bıkan güneş sapsarı gazabıyla kavurmuş ay çiçeğini. Daha ay çiçeğinin üzerinde simsiyah duman tüterken, insanlar akın etmişler olay mahalline. Yaşasın! demiş içlerinden biri. "şimdi ne güzel çitleriz bu aşkı''(2)
*Mahrem Elif Şafak
.................................................
Köşe yazısından :
Bodo Kirchoff'un Kum adam romanının kahramanlarından biri kadınları iyi ve derin biçimde anlatabilen erkekler hakkında şöyle der:'' Kadınları doğru ve tkileyici anlatıyorsa, kendi hayatında onları ezdiğinin kanıtı sayılmalıdır bu ! Bu bir yazarlık becerisinden çok bir tür yamyamlıktır. belli ki kadınların acısı ile beslenmiş bir adamdır.'' (H.Babaoğlu)
"Bir elinde gül, bir elde câm, geldin sâkiyâ! / Hangisin alsam, gülü, yahut ki câmı, ya seni?" Ne güzel özetlemiş değil mi Nedîm! İnsanın gözü önce kadehin içindeki bâdeyi görür, sonra kadehin kendisini.Ve en nihayet o kadehi tutan eli... "Hangisinden başlasam?" der durur hep! Gül'den?.. Câm'dan?.. Sen'den?..
İnsan bu, kınamamalı, önce gülü görür, gülü ister... sonra câmı. Sonra o câmı sunanı.Her defasında göremediği bir tek kendisidir! Kendi gözleri...(D. Cündioğlu)
................................................
Filmden :
- Niçin şimdi durup dururken Paris'e gitmeye karar verdiniz?
- Galiba kendimizden kaçıyoruz.
-Kimbilir belkide umutsuz boşluktan kaçıyoruz.
-İşte şimdi konuştun , çoğu insan boşluğun farkındadır, ama umutsuzluğu görmek gerçekten cesaret ister.
* Revolutionary Road. Sam Mendes . Kate Winslet. Leonardo di Caprio
...........................................
Özlediklerimden:
Bol tarçınlı salepi, kokusunun buram buram ortalığı sardığı közlenmiş kestaneyi,sobanın üzerinde kızartılan ekmeği,
Sek sek oynamayı , ip atlamayı lolihop çevirmeyi , dondurmayı külahta yemeyi, üstümü kirlettim diye annemden azar işitmeyi, ağaçlardan yaprak toplayıp yalancıktan dolmalar sarıp evcilik oynamayı, bayramlarda alınan kırmızı pabuçlarımı, arkasında sepeti olan üç tekerlekli bisikletimi, güllerle ortancalarla dolu bahçemizi, çeşmeye ağzımı dayararak içtiğim suları, koşmalarımı, oynamalarımı, ağlamalarımı, saklanmalarımı,
İlkokuldaki siyah önlüğümü, ortaokulda lacivert jilemi (o zaman nefret ederdim)
Süper Baba , Perihan Abla, Mavi Ay, San Francisko Sokakları dizilerini (seyretsem aynı zevki şimdi mümkün değil alamam), radyoda polis fm dinlemeyi , arkası ayrın kuşaklarını
Ajda Pekkan'ın damlarda söylediği aman petrol canım petrol şarkısını seyredeceğim /dinleyeceğim diye televizyonun başında beklemeyi,

İstanbul'da akşam vakti

2009-10-13T02:04:00.000-07:00

Akşam olur karanlığa kalırım Türlü türlü düşüncelere dalarım

6 Ekim 2009

2009-10-05T08:38:00.000-07:00

Kendimden : Büyüklük bende kalmalıydı mesele bu kadar önemliydi madem aramalıydım. İçinden ne geliyorsa onu yap dediler. ''Hiçbirşey'' dedim. ''Olmaz'' dediler. Madem öyle içimin rahat etmesi açısından bir mesajla geçiştirmeli idim. Altına ismimi yazmayı unutmamalı idim.
...............................................
Okuduğumdan : Baktın ki kem söz işiteceksin, evvela kendin dalga geç kendinle; hatta en çok sen dalga geç ki, başkalarına fırsat kalmasın. İsmini sen koy marazının; hatta davul zurnayla duyur ki merhamet yoksunu ismini, sana lakap takmaya yeltenenlerin hevesleri kursağında kalsın. Yani baktın ki başkaları seni hırpalamak üzere, kendi kendini hırpalamalısın kalkan niyetine. (1)

Böyle şeyler hep beni bulurdu zaten. Ben doğru yerde, doğru olana meyletsem bile, bir de bakardım ki, ellerimin her tuttuğu elinde kalmış; ayak diretmiş ayaklarım, 'seninle gelmem, seni taşımam' diye tutturmuş.(2)

*Mahrem Elif Şafak
..............................................
Seyrettiğimden : Inglourious Basterds . Quentin Tarantino bu filmindede döktürmüş, oscar alır büyük ihtimal. Oscar için en önemli sebep olan yahudileri anlatmış.
...................................................
Yeğenden : ''annemi seviyorum, babamı seviyorum, kardeşimi seviyorum, halamı seviyorum, kendimi seviyorum'' kendimi seviyorum kısmına acayip takılmış durumdayım. Demekki kendini sevmek çocukluktan kazanılan birşey sonradan oluşan değil :)

01.10.2009

2009-10-02T02:31:00.000-07:00

Bir anne görününce kapının ardından ışık oluyor her yan, yokluğunda anlamadığım eksik bir yanım tamamlanıyor varlığıyla. ''Her şey çok güzeldi de insan yanında sevdiklerinden birini arıyor. Sevdiği yerde olsa özlediği yerde olsa yanında kimsesi yoksa yaban kalıyor'' dediğinde ortamdakilerden tek ben kaçırıyorum gözlerimi nedense. Burkuluyor içim.
............................
Cümleler yanlış okunabiliyor.
İnsan yanlış anlayabiliyor/anlaşılabiliyor.
Yanlış vurgular yanlış yerlere konabiliyor.
............................
Eksik bir şeyler var tamamlanması gereken

26 Eylül'ün ertesi bir gün...

2009-09-28T08:43:00.000-07:00

''Telgrafın tellerini kurşunlamalı"
Öyle değildi bu türkü bilirim
Bir de içime-Her istasyonda duran sonra tekrar yürüyen-
Bir posta katarı gibi simsiyah dumanlar dökerek
Bazen gelmesi beklenen bazen ansızın çıkagelen
Haberler bilirim mektuplar bilirim (Erdem Beyazıd)

Kalp gözü açık olmayanlar,
Gözü görmeyipte kalbi açık olanlar,
El yordamıyla gözün görmediğine ulaşanlar bilirim.
Çocuklar bilirim hayata bakan,
babalar bilirim arkalarında duran.Hayata tutunduğun yerden bakmayı bilirim. Önüne konulandan pay almaya uğraşmayı bilirim. Dualar bilirim kabul edilmesini istediğim.

Ben gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken
gitmişte dönenler bilirim.

Martılarla simit paylaşmanın güzelliğini bilirim.

Karanlık günler bilirim geçmesini istediğim.

Ardından ak günler gelsin bana
ve
sevdiklerime diye murad ederim.

geçen,kalan

2009-09-23T23:55:00.000-07:00

İçimden geçen
Uzaklara gitmek, kaçmak, otogarda, havaalanında o geçip gidiyor olmanın hazzını yaşamak. Bir otobüsün camına başımı dayayıp uzun uzun gitmeli, bilmediğim yollardan geçmeli, dönmeyi düşünmemeli, gitmeli gitmeli gitmeli.
Şimdilerde sararmıştır gezerken üzerlerinde hışır hışır ses çıkarır yapraklar, hafif yada şiddetli esiyordur rüzgarlar, çocuklar üzerlerini kalın giymişte olsa vazgeçmemişlerdir henüz parklardan, kuşlar göçmüş yerlerine yerleşmiştir artık, salep içmeli en tarçınlısından mevsim onun mevsimi, sessiz sakin gürültüsüz müzik dinlemeli mevsim onun mevsimi, filmler, kitaplar seçmeli bunları liste yapmalı seyretmeliyim okumalıyım dediklerini. Ve yaşamalı hiç vazgeçmemeli.
..................................................
Seyrettiğimden kalan
David hakkında ne diyor?
- Tek kelime demiyor.
Yok, dur. Birşey demiş.
- '' David'i fazla düşünmüyorum.''
- İyi.
- ''Geceleri hariç.''
- İşte bu kötü.
''Mantıklı olmaya karar verip fotoğrafını yırttım.''
İyi.
- ''Lütfen bana seloteyp postala.''
- İşte bu kötü. (1)
.
Beni buraya gönderdiğin için seni çok seviyorum. Saat çok geç ve karşıda biri La Vie En Rose şarkısını çalıyor. Şarkının adı Fransızca dünyaya pembe gözlüklerle bakıyorum demek. Tam hislerimi yansıtıyor. Çok şey öğrendim, baba. Sadece çok güzel soslar ve yemekler pişirmeyi değil çok daha önemli bir tarif. Gereğince yaşamasını bu dünyanın bir parçası olarak yaşamayı kenarda durup izlememeyi öğrendim. Ve artık hiçbir zaman hayattan veya aşktan kaçmayacağım. Cuma günü uçağa biniyorum, baba. Hava meydanına gelmene gerek yok. Long lsland trenine binerim sen de beni 4:15'te istasyonda karşılarsın. Kızını tanımakta zorluk çekersen...Glen Cove İstasyonu'ndaki en şık kadın ben olacağım. (2)
* Film : Sabrina (1954) Audrey Hepburn, Humprey Bogart
.........................................................
Okuduğumdan kalan
Pek çok insan için başkalarına iyilik yapmak ve ihtiyaç duyulduğunda orada olarak yardımda bulunmak, özellikle yardımda bulunduklarımız bize minnet ve şükranlarını ifade ediyorsa, pek iyi bir şeydir. Başka insanların bize ihtiyaç duyduğu şükran duygusu kendimizi önemli ve gerekli hissetmemize yol açar. Bu da gayet insani bir durumdur. Ancak kurtarıcı kahramanlar bu durumu abartır. Onlar sadece başka insanların minnet ve şükran duygusunu kazanmak suretiyle sevildiklerini düşünürler. Pek çoğumuzun kişiliğinde böyle bir taraf vardır ve bundan kurtulmamız gerekmez. Ancak pek çok duygu gibi kurtarıcı kahraman olarak onaylanma arzusunuda dengede tutabilmemiz gerekir. Kendilerinden fedakarlık etmeyi abartan insanlar herkesle iyi geçinmeye herkesin takdirini kazanmaya çalışırlar. Onların sesleri çıkmaz. Kendi dillerini konuşmamak ve kendi hayatlarını yaşamamakla sevileceklerini düşünen, başkalarının hayatını payanda kılarak duran insanlardır onlar. Verirler ama karşılığında takdir ve onaylanma isterler. Hayatlarını teraziye koyduklarında, diğer kefede minnet ve şükran olmalıdır. Ancak kurtarıcı kahramanlar çabuk yılgınlığa ve tükenişe düşebilirler. İnsanlardan olumsuz düşüncelerinizi sonsuza dek saklayamazsınız. Kendi istek ve arzularınızın peşi sıra gidememek ve her zaman çok anlayışlı olmak zorunda kalmak, kolay iş değildir. (1)
İyilik büyük bir erdem. Ama onu aziz kılan şey, sessizlikle icra edilmesi. İyiliğin ardından bir alkış tufanı kopuyorsa, bilin ki bir kurtarıcı kahraman işbaşındadır. (2)
* Kitabın adı : Merhamet. Kemal Sayar

08.09.2009

2009-09-04T03:34:00.000-07:00

Sonbahara ve yağmura yakışıyor keman dinletisi heleki Farid Farjad'dan olunca
................................................................
En son gördüğümde eli parmağındaki yüzükteydi. Şimdi eli karnında
................................................................
Diyor ki bana neden telefonlarımı açmıyorsun. Pek bir gergin pek bir üzülmüş sinirlenmiş. İçimden daha önceki senin açmadıklarına say dedim. Dışımdan açmıyorum sebebi yok . Konu senle ilgili idi dedi. Dedim tamam buldun beni söyle . Ne uzatıyorsun. Böyle değildim eskiden. Büyüklük bende kalsın manasız lafının arkasında susar otururdum. Artık büyüklüğü başkaları yapsınlar bende onlara karşı onlar gibi oldum.

02.10.2009

2009-09-02T04:04:00.000-07:00

Neden hep korktuğumuz başımıza gelirki :( İnsan korktuğundan mı imtihan olunur yoksa.
...........................................
Kedi başka demiştin. Korkuyorum elimde ölmesinden demiştin. Kuşada, balığada benzemiyor demiştin :(
............................................
Demiştim sana anlamıyordum kedi sevenleri, köpek sevenleri hani miras bırakırlar, kayıp ilanı verirler, ölünce mezar yaparlarya ve çok bağlanırlarya birey gibi şahsiyet gibi. Abartıyorlar derdim. Ama beraber zaman geçirince bağlanıyormuş insan ve yokluğu gerçekten üzüntü veriyormuş . İnsan bilmediği duygularında cahili olabiliyormuş.
...........................................
Eylüldeyim. Kuşların göç etmesine takılıyorum her Eylül'de olduğu gibi. Yaprakların sararmasına takılıyorum. Rüzgarın soğuğun yüzüme çarpmasını özlemişim.
.............................................
Kendim sabit kuşlar göçe meyilli. Kendim durağan kuşlar hareketli.
.............................................
Bir roman okumadayım. Sabun köpüğü gibi yolda iyi gidiyor yol onunla çabuk bitiyor.
.............................................
Annem heyecanla hazırlık yapıyor. Kendince eksiklerini tamamlıyor. O eksik, bu eksik yapıyor bir panikle. Anne diyorum eksiklemi göndereceğim sanıyorsun seni. Tamamlayacağım merak etme.

20.08.2009

2009-08-20T01:39:00.000-07:00
Gördüm.Bekledikleri geldi. Geleceğini biliyorlardı. Kız çocuk kadının elinde erkek çocuk adamın kucağında. Yürüdüler ve kayboldular.

20.08.2009

2009-08-20T00:39:00.000-07:00

Kaldırımda bir adam oturmakta. Kucağında bir yaşlarında bir erkek çocuk yanında dört yaşlarında bir kız. Adamın elinde cep telefonu birine ulaşma çabasında. Huzursuz değil aksine mutlu bir görüntü hissettiriyor. Buda çocuklar annesizmi yoksa diyen iç sesimi bastırıyor. Kız etrafta dolanıyor . Adam (muhtemelen baba) gözüyle takip ediyor kızı. Bir baba evladını ancak böyle takip eder diye düşündürüyor. Kıza yabancı bir adam yanlarından geçerken birşey veriyor sakız ya da şeker yada çikolata. Kız alıyor verileni hiç sorgulamadan henüz yabancılara güveniyor. İnsanlara güveniyor. kötülük gelmez zannediyor. Ama aldığı gibi gidip telefonla konuşan adamın muhtemelen babasının yanına oturuyor hemen. Buda yabancı birine ancak yanında güvenebileceği biri varken (muhtemelen baba ) güven duyduğunu gösteriyor. o kadarda yabanacılara güven duymadığını heleki o yaşta görmek üzüntüme sebep oluyor. Çocuklarda bekliyor sanki . Kim gelecek ne zaman gelecek bilmiyor ama bekliyorlar. Etrafımda gördüğüm huysuz bekleyişteki mızmız çocuklardan değil her ikiside. Küçük olan sakince kucakta oturmaya devam ediyor büyük olan adamın gözlerinin takibinde kah yanına oturuyor kah etrafta geziniyor. Sırtını duvara yaslıyor sırtını sağlama alıyor gibi . Hiç sırtın açıkta kalmasın güzel kız dedirtiyor insana. Bekliyorlar. Beklemeye devam ediyorlar.
...................................................
Kriterler yeterince yerlerde.
....................................................
Midem stresle, sıkıntıyla baş etmeye çalışıyor.
...................................................
Günler hızla geçiyor :( Yaz kışı özletiyor bekletiyor, kış yazı. Ara mevsimler en çok sevdiklerim ama onlarda tedavülden kalktı.
..................................................
Efkar zamanlarına güzel gidiyor Nev'den efkarlıyım

Efkarlıyım başım duman
Sitemim var ey koca çınar
Zor günümde nicesini andım
Muhabbet yetmezmiş bilmedim
Dün bugün dedim gönlüm avuttum
Yarın yetmezmiş bilmedim
Dert bir yandanSevda bir yandan
Derman yetmezmiş bilmedim
Sitem ne çare
Şu dünyanın haline kandım
Ben yalnızmışım bilmedim
Gönül için için yanar da
Sabır yetmezmiş bilmedim
Sitem ne çare
Efkarlıyım başım duman
Sitemim var ey koca çınar...

17.08.2009

2009-08-17T05:22:00.000-07:00

Canım diye birşey yok, can sıkıntısından öte birşey yok, canı sıkmayan birşey yok, eski duruş yok, eski sertlik yok, vazgeçmişlik mi değerlerden yoksa yeni yola gelmişlikmi yoksa aralarında fark yokmu haberim yok.
Hız ne ki , hızlı ilerleyen ne ki , korkutan ne ki , korkulacak ne var ki , korkulurmu ki
.........................................................
Sardığım iki dizimde bitti yeni arayıştayım. True blood dizisine başladım bakalım saracakmıyım.
.........................................................
İki balık bir fanusta. Birisi aşırı hareketli biri daha sakince.
.........................................................
Kaktüslerimiz çok güzel oldu. Böyle yapalım diyen can yoldaşımın canına sağlık.

12.08.2009

2009-08-11T05:39:00.000-07:00

Çok özlüyorum kedişimizi. Düzelsin ve dönsün istiyorum. Bu sorunu ile devam edemeyeceğimiz kararını aldığımız son gecesinde nasıl baktı yavrum duvarlara, tablolara, biblolara. Nasıl baktı bize :( Hayvanlarla çok arası olmayan ben hiç bilmezdim bu kadar özlerim, beklerim.
............................................
Filminide çekmişler son okuduğum kitabın sevindim, buldum indirdim. Howard Roark Yeteneği, Aşkı ve Yaşamı ) Herşeye ne kadar kolay ulaşılıyor. Öyle olunca sanki ehemmiyeti azalıyormuş gibi geliyor.
...........................................
Bir filmde başrolde çantalarını hep marka alan kahramanı arkadaşı bir araba bagajında tıpatıp aynılarını satan bir taklitçiye (şimdilerde adı çakma oldu ) götürüyor. çantaları orada öyle atılmış, itilmiş görünce diyor ki ben bunları alamam o zaman gerekli ehemmiyeti vermem.
.............................................
Algı çekiyor. Perdeleri ve avizeleri lila yapışımız sonrası ne almaya kalksam önce lila olanına bakıyorum.
.............................................
Konser özledim. Dinlerken yiteceğim, uçup gideceğim. Yaz bitti, bitiyor. Gitti gidiyor.

04.08.2009

2009-08-03T05:40:00.000-07:00

Acayip bir tatil sonrası yorgunluğu. Zor bir işe başlama pazartesisi idi. Direniyorum. Gözkapaklarımla savaş halinde idim resmen.
...............................................................
Uzaklaşınca işyerinden, evden döndüğünde sanki bir sürü değişiklik bekliyorsun. Herşey değişmiş olsa şaşırmayacaksın. Yıllarca içinde yaşadığın ortamların değişmiyor olmasına şaşırmıyor insanda iki haftalık tatilden mi, uzaklaşmadan mı medet umuyor ne.
................................................................
Konuşmaya halim yokken bazen (çok konuşmayı sevmeyen ben) çok konuşuyorum. Ne garip ruh halleri var şu insanoğlunun diyorum kendimden yola çıkarak.
.................................................................
Uzun zamandır okumaya başlamak istediğim Ayn Rand'ın Howard Roark Yeteneği, Aşkı ve Yaşamı adlı kitabını okumaya başladım tatilde. Okumaya başladığımda eğer çok içine çektiyse beni bir kitap onunla ilgili diğer insanlar ne düşünmüş ne hissetmiş merak ederim. Nette blogları, kitabın tanıtımını, kitapla ilgili yorumları okurum. Bu kitap için en denilesi cümle bunu seçtim.''Alın, okuyun; mücadele edin, düşünün! Boşluğa sürtünen tutunamamışlığınızı hiçliğinize terk ederek; dünden çalıntı olmayan yarınlarımız için, Fountanhead ! ''
Howard kendi ayakları üstünde duran , bencil olmayan, işini seven , fikir çalmayan, taklitten hoşlanmayan , ne yapıyorsa doğru bildiğini yapan , dürüst , para derdi olmayan bir karekter. Varmı böyleleri diye düşünerek, hayranlık duyarak okuyorum kitabı.
...............................................................
Kitaptan (Howard Roark Yeteneği , Aşkı ve Yaşamı) iki alıntı. İlk alıntıda Dominique sorguluyor karşısındakini, insanları ve kendi karekteri hakkında ipuçları veriyor. ikinci alıntıda Howard. Henüz tanışmadılar :)
''Eğer yanılmıyorsam, genellikle insanoğlunu eleştiriyorsun...''
''Genellikle insanoğlu hakkında oldukça özel fikirlerimiz var. Bunu söylediğimiz zaman hepimizin gözünde belli belirsiz bir resim canlanıyor. Etkileyici, büyük ve önemli bir şey. Fakat gerçekte hepimiz biliyoruz ki bu şey yaşamımızda karşılaştığımız insanlardır. Bu insanlara bak, hiçbirinin etkileyici ve büyük olduğunu hissediyormusun? Satın aldıkları eşyaları tel arabalar içinde taşıyan ev kadınlarından, ağzının suyu akarak kaldırımlara pis laflar yazan orospulardan, sosyeteye ilk kez çıkan sarhoş kızlardanveya bunlarla aynı değerde olanlardan başka birşey yok. Aslında , birisi ancak ıstırap çektiği zaman halka karşı biraz hürmet duyuyor , fakat hayatlarından zevk aldıkları zaman onlara baktın mı hiç ? Eğer bakarsan o zaman doğruyu görebilirsin. Şu bütün dünyanın kendilerine açık olduğu zenginlere bak. Eğlenmek için seçtiklerine bak. Bunlar senin genel manada insanoğulların. Ben dokunmak istemiyorum. ''
''Ne istiyorsun mükemmellik mi ?''
''- ve ya hiçlik, görüyorsunya ben hiçliği seçtim''
''Bu lafların anlamı yok...''
''Benim yalnız bir arzum var Alvah, özgürlük...''
''Buna özgürlük mü diyorsun ?
''Birşey istememek , birşey beklememek , bir şeye bağlı olmamak''
''İstediğin birşey bulursan ne olacak ?
''Bulmayacağım bulursam bakmamayı tercih edeceğim. Ben okuyupta sevdiğim kitabın kapağını bir daha açmam. Onları başka ne tip kişilere ait gözlerin okuduğunu düşünmek bana acı verir. Bu gibi şeyler paylaşılmaz. Bu biçim insnalarla olmaz bu...'' (1)
'' Sana inanıyorum. Biliyorum ki bana söylediklerinin yararı yok. Bana söylediklerinden daha fazlasını biliyorum. Biliyorum ki benim başarılı olmamı istemiyorsun-önemli değil, seni kınamıyorum. Şu bana yaptığın tekliflerin hiçbirisine ulaşmamı istemediğini hr zaman bilirim. Buna rağmen oldukça samimi şekilde beni, devamlı olarak bunlara ulaşmam için dürtüklüyorsun. Sen de biliyorsun ki, eğer tavsiyelerini yapsam bunlara ulaşabilirim. Bana duyduğun sevgide değildir. Çünkü sevgi seni bu kadar kızgın ve korkak yapmaz. Peter ben de ne var ki seni bu kadar rahatsız ediyor ?'' ( 2)

gülümsemeler.

2009-07-26T09:33:00.000-07:00

Yeni lezzetler , yeni tadlar , güzel geçen günler , güzel geçen akşamlar , hayat sanki kahve , frappe, frozen , fondü tadında :)
.......................................................
Biraz rüzgar biraz esinti biraz rahatlama. Ah o yayla havaları paketlerde satılıyor olsa çam kokuları arasında serin serin günler geceler
......................................................
Yeni bir yere yerleşme telaşı meşgalesinin bitmesi güzel. Camdan etrafı seyretmek dışarda yaşam var bunu bilmek güzel. Bir sabah kalktığımda etrafım sessiz olmayacak herkes gitmiş olmayacak ben panik olmayacağım, panik olup kendimi yollara vurmayacağım. Sakin sakin durum değerlendirmesi yapacak ne yapmam gerektiğine karar verecek ondan sonra eyleme geçeceğim. Bunları neden mi yazıyorum. başıma panik olacağım bir durum geldiğinde önce düşünmek için.Soğukkanlılığımı korumak için.
.........................................................
Kedi sevebiliyormuşum. Bir kediye ismi ile hitap edebiliyormuşum. Aynı ortamda bulunabiliyormuşum. Şaşkınım. Bir kedim bile yok anlıyormusun hadi gülümse şarkısını dinlemiyoruz , bir kedimiz var ve gülümsetiyor.

29.06.2009

2009-06-29T00:46:00.000-07:00

Okunan : Nermin Bezmen Bizim Gizli Bahçemizden.
Olmamış, gitmiyor. Sır romanını okumuştum güzel, sürükleyici, kelimeleri itina ile seçilmişti. Bu kitabın tanıtımındaki ''Sık sık sorardın, ‘Bizi ne zaman yazacaksın sevgilim?’ diye. Ben de, ‘Daha vakit var, birtanem’ derdim. ‘Daha yaşayacak çok şeyimiz var. İleride hepsini yazacağım.’ İleride? Neydi ki beklediğim? Sınırsız zamanda, o bilinemez, kestirilemez ömrün zamanında, neyi beklemiştim ki?'' bu cümleye dayanarak bir ömür ve paylaşılanları romanları çok satmış birinin ağzından okumak istedim bir ömrü, bir evliliği, bir beraberliği nasıl yazdığını. Sadece kendi için tuttuğu notları hiç düzene sokmadan yayınlamış gibi. Tamam herşeyi açmış ama gerek yokmuş gibi. Sanki yazamayan biri olarak bende yazabilseydim ancak bu kadar yazardım gibi. Sanki bu kitabı yayınlamamalı kendi dönüp dönüp okumalı imiş gibi . İlk bölüm bitti. Okumaya biraz daha gayret edeceğim . muhtemelen devam edemeyeceğim.
...........................................................
Seyredilen : Güneşi Gördüm
İlk filmi Beyaz Meleği bir merakla seyretmiştim. Oradaki doğu insanı iyidir, anne babaya büyüğe hürmet eder sever sayar, kendi hayatını onların geri planına iter, batı insanı kötüdür, hürmetsizdir, kendi hayatını yaşar , bencildir mesajlarına sinir olmuştum. Batılı insanı alıp doğuya götürtür misafir ettirir, doğu insanı misafirperverdir çünkü. Mükemmeldir yani :). Millyetçi olmayan beni filmindeki bu altyazılar milleyetçi etmişti resmen. Birleştirmiyor ayırdediyordu. Bir taraf kötü Bir taraf melek idi ona göre.
Bu düşüncelerle aman seyret bak bu değişik diyenlere hayır bak aynısı demek için oturdum seyretmeye:) Başladıkça hikaye bekliyorum keskin bir ayırım yok. Baktım güzel gidiyor hikayede bir gerçeklik var. Toprağını terketmeye zorlanan insanlar, cahil bırakılmış insanlar, teknolojiden bi haber bırakılmış insanlar, kızlarını çok seven, eşini çok seven ama törelerin dayatması altında ezilen erkek çocuk isteyen bir baba. Herşey kıvamında verilmiş. Transeksüel olmaya meyilli bir kado tiplemesi varki, sanki etrafta bunlardan var gibi. Görüntü kızsal erkek tiplemesi. Sanki ellerinde olsa imkanları olsa ve toplum korkuları olmasa giyimleri kuşamları kadın olacak gibi erkekler. Kado bir yerinde içimden geliyor napayım abe diyordu . Tuhaftı. Gülemedimde, üzülemedimde. Diyorki bir yerdede dağa çıkan kardeşlerden birisi asker olana. Ben ölürsem terorist sen ölürsen şehid olacaksın. Halbuki anne babalık aynı. Öldüğündeki anne babaya bıraktığı eziyet , yük, üzüntü farklı değil. Yazık bu savaşa dedirtti.
Bu filmde mesajlarını doğu iyidir, batı kötüdür diye vermemiş. Ayrımcılığı vermiş, yokluğu vermiş, barışa vurgu yapmış. Beğenmemek üzerine oturmuştum, beğenerek kalktım :) Sinemada isim olacak bu çabası , çalışması, hırsı ile.
...............................................................
Dinlenilen : Yürüyüş yaparken Göksel. Heleki ayda yürüdüm
Hülyaya daldım gezdim dolandım
Deli cesaretimle ne işlere karıştım
Nehirleri aştım dağları aştım
Düşlerinin en güzeline aşka bulaştım
Ben ayda yürüdüm bulutlarda yüzdüm.
Bir anda yatağımdan yeryüzüne düştüm
Dünyaya baktım şarkılar yazdım
Olmaz diye bişey yok imkansıza inandım
Bir makina yaptım zamana aktım
Nuhun gemisi ile diyar diyar dolaştım
.....................................................
Düşünülen: İçinden çıkılmaya, cevap bulunmaya çalışılan
''İki günü eşit olan ziyandadır''

22.06.2009

2009-06-22T00:40:00.001-07:00

Büyük marketler çıktı. Herşeyin fabrikasyonu çıktı, terzilik öldü , mobilyacılık öldü , küçük esnaf ne yapsın , nasıl geçinsin diye üzülüp duruyorum. Ama ne zaman ki hadi fabrikasyonun dışına çıkılsın diyorum. Başıma gelmedik kalmıyor. Terziye aldığım pantolonun altını kısalt diyorum bir paça bir paçadan uzun . Marketten almayayım diyorum hadi aynı ürünü bakkaldan alayım. Hem daha pahalı hemde tarihi geçmiş . Bunun tarihi geçmiş diyorum bişey olmaz ye gitsin diyor. Mobilyacıya çok çok basit bir şey tarif ediyorum yapsın diye bir fiyat çekiyor hazır üretimdekilerin hemde marka yapmış olanların iki katı hemen hemen. Eee diyorum çok pahalı diyorsun ancak kurtarır diyor. Tamam diyorum farzet kabul ettim yap dedim nakliyesi. O size ait diyor. Hey allahım oluyorum. Bir de derlerki para yok. Bir de derler ki iş yok. Ev yemeği yapan yerlere gidelim şöyle orta halli olanlara. Aynı durum sanırsın beşyıldızlı lokanta fiyatları.
İnsanlar çalışmadan oturdukları yerden para kazanmak istiyorlar.
'' Emeksiz yemek olmaz '' ancak atalarımızın sözü olarak kaldı.
.................................................
Dört yaşında yeğenle diyalog
Ben : Mutlumusun buraya geldiğimiz için
Yeğen : Evet sen mutlumusun ?
Ben : Sen mutlu olduğun için mutluyum
Yeğen : Tamam sevindim mutlu olduğuna :)
.................................................
Haftasonu Seyredilen
Prison Break 2. sezon bitti. Ne güzel bir dizi imiş. Geç farkettim, hızlı seyrediyorum.
.................................................
Güzel bir haber
Arkadaş : Dersleri vermişim şekerim , diploma tamam
Ben : Tamam şekerim , ıslatalım.
.................................................
Ne olduğunu anlayamadığım bir durum
Yaklaşık bir haftadır gece saat bir, birbuçuğu gösterdiğinde ben buzdolabının kapağını açmış kafam içinde yiyecek birşeyler arayışındayım. Ekmek arası peynir , zeytin ve sonundada tatlı niyetine reçel :) hiç yapmadığım birşey açta yatmıyorum oysaki. Hem şaşırıyorum kendime hem gülüyorum ama bir yandanda yemeğe devam ediyorum :) Bu böyle devam etmez vazgeçmem, kurtulmam lazım.

17.06.2009

2009-06-17T00:40:00.000-07:00

Açıkhavada sigara içirmeyen kendini sigara avcısı zanneden yettiğine kendi söyleyen yetemediğine görevliyi gönderen kırmızı gömlekli kırmızı suratlı , konserin tadını çıkaramayan , çıkartmayan adama yuh (1)
...............................
Bir konserde heleki Lorenna Maccenit konserinde arkamızda çıt çıt çıt çekirdek çitleyen gruba yuh(2)
.................................
Kız kulesinde bir pazar sabahı insanlar küçük gruplar halinde kahvaltı edecekken orada kalabalık grup yemeği vermeyi düşünen ekibe ve orayı dolduran gruba yuh. (3)
....................................
Lorenna'ya o yaşında başımı döndüren o performanstan dolayı , kemancıya duruşu, çalışı ve konser sonrası imza almak isteyen kimseyi hiç üşenmeden atlamadan dağıttığı tebessüm ve imzalardan dolayı alkış , çellocu kıza rahatlığından, kimseyi takmaz edasından dolayı alkış (1)
...................................
Konser sonrası cesaret gösterip gelipte bana çektiğiniz resimlerden atarmısınız diyen Lorenna heyecanını bizimle paylaşan kıza sevgiler ve kendime istersen seni poster önünde çekip diğer resimlerle gönderebiliriz dediğim için alkış (2)
.....................................
Ta kalkıp bilmem hangi memleketten muhtemelen konser için gelen hiç bitmeyen enerjisi ile etrafta dolaşan, fotoğraf çekilmek için bizden yardım isteyen ve sonrasında konuşmasından sadece together kısmını anlayıp canımcımla benim resmimizi bizim makinamızda biz istemeden çekme nezaketi gösterene alkış (3)
........................................
Bizle kahvaltıda önce sevdide ilgileniyor diye düşündüğümüz sonra bunun bir satış stratejisi olduğunu anladığımız , hissettiğimiz macuncu amcaya yuhmu desem alkışmı desem karar veremiyorum.

10.06.2009

2009-06-04T01:48:00.000-07:00
İstemeli.
Elde etmek için bahaneler üretmeli.
Ürettiği bahaneler inanmalı.
İnandırmalı.
Sonra istediğinin tam tersi başka bişey istemeli.
Ona uygun üretilen bahaneler değişmeli.
O bahanelere inanmalı.
İnandırmalı.
Hayat böyle kendisi için mutlu mesud geçmeli.
Etrafını düşünmemeli.
Hem ne gerek var ki .

02.06.2009

2009-06-01T10:28:00.000-07:00

Bu tarihi mekanda oturdular. Hayat yordu dediler birbirlerine. Çok yükler yükledik kendimize şimdi atamıyoruz. En yardımcı olması gerekenlerimiz, en kullanmaz dediklerimiz, en çok onlar düşünür dediklerimiz düşünmüyorlar. Çünkü kanun şöyle konulmuş önce can sonra canan. Kendilerini düşünüyorlar, kendi önceliklerini, kendi arzularını, kendi hayallerini, geçmişin kendilerine dayattığı acımasızlıkları anlatıyorlar. Biliyorlar ki dinliyoruz biliyorlar ki bunları anlattıklarında bize tekrar tekrar içimize işleyecek. Dinlemiyorlar ne istiyorsun nasıl istiyorsun. Hayaller nedir, istekler nedir, neden mutlu olursun dinlemiyorlar. Sormuyorlar sorgulamıyorlar. Hükmetmenin yollarını iyi biliyorlar. Bizim kendimize vermediğimiz değerin farkındalar. Ve değer katmaya çalışmıyorlar. Kendimizi daha iyi hissettirme çabaları yok. Çıkamıyoruz dediler cenderenin dışına . İçlerinden birisi rutin hayatın dışına çıkmadıkça radikal bir karar almadıkça, radikal bir değişiklik yapmadıkça mümkün olmayacak dedi. Evet dedi öbürleri sessizce. İstemiyoruz dedi hiçbirşeyi tam olarak. Cenneti neden istiyoruz diye sordu. Cevabı kendisi verdi. Cehennemden korktuğumuz için. Diğer ikisinden birisi hiç düşünmemişti böyle. Belki o an idrak etmişti. Evet cehennemden korktuğundan cenneti istiyordu.
..............................................................

Artık tarihi mekanları istemiyorum. Güncel temiz nezih mekanları istiyorum dedi birisi. Günü yaşamak arzusuydu istediği geçmişe takılmak değildi anladı diğeri.
............................................................
Çare yaşam koçunda değil dedi birisi. Yaşam koçu ne yapsın bizim gibilere. Her dediğine bir alternatif bir geri bildirim yapıyor olduktan sonra. Yaşam koçluğu o diyecek sen yapacaksın soruştumayacaksın bahaneler üretmeyeceksin sorgulamayacaksın. Ona keza psikologlar, psikiyatrlar, danışmanlar mümkün değil olmaz dedi bizim gibiler için.Ki dedi biz değil etrafımızdakilerin ihtiyacı var psikologlara. Gerçektende öyle düşünüyordu hepside. Yara iyileşmezdiki kaynağını kurutmadıktan sonra.
..................................................................
Artık okumaktan, seyretmekten bıkmışlardı, yaşamaya nasıl dahil oluruz derdinde idiler. Yaşam enerjisini nasıl sağlarız. İstemeyi, murad etmeyi nasıl öğreniriz. Uzak masalardan birinde bir adamın herşeyden uzak kitap okuduğunu gördü birisi (hayatın dışında gibiydi) gülümsedi.
.........................................................
Takside en son ayrılıyorlardı. Dedilerki birbirlerine zor olacak alınan kararın kabullenilmesi. Zorlanacağız. Ama çare bulmaya çare aramaya devam dediler. Yapacaklardı. Zor da olsa başaracaklardı. Bu kendileri içinde diğerleri içinde iyi olacaktı. Bunu biliyordu birisi hissediyordu. Nefes almak için ihtiyaçları olan buydu belkide.
.........................................................

Taksiden indikten sonra eve devam ederken kendini uzun zamandır uzak kaldığı manevi bir mekana atma ihtiyacı hissetti birisi. Avluda insanların hazırlıklarını, dua etmelerini bu pencerenin ardından seyretti. Uzun zamandır ağlamamıştı ağladı. Uzun zamandır içten, samimi, candan dua etmemişti. Dua etti.
.......................................................

Benim tarafımdan (bilinçli olarak değil) aç bırakılmıştı. Bir vesile ile canısı kalmaya geldiğinde dediki bu balık aç yok dedim hergün veriyorum bir adet yemini. Ne bir adetmi aç bırakmışın sen bunu. Eyvah dedim ben günde bir adet yem biliyorum. Bak dedi nete. Hemen baktım diyorki balığınızın ağzının büyüklüğünün iki katı yem vereceksiniz. Hesaba vurunca ikibuçuk adet yem ediyordu :( Hemen aklıma elimde ölen diğer balık (mavi) geldi :( yemini yavaşçana artırayım diye karar verdik. İşten eve döndüğümde ise ölmüştü :(

27.05.2009

2009-05-27T01:24:00.000-07:00

Şimdi buralarda değil dağ çiçeklerinin arasında gökyüzüne yakın yeryüzüne uzak bir yerde olmak vardı. Kelebek kovalamak vardı. Buz gibi pınarlardan soğuk sular içmek vardı. Uzanmak vardı papatyaların gelinciklerin arasına. Sırtını dayamak vardı yıllanmış çınar ağaçlarına. Sessizlikte ses olmak vardı.
...........................................................
Yüzemiyormu yoksa yüzmek istemiyormu karar vermiş değilim. Yoksa ölmesin diye tombik aldığımdan mı akvaryum küçük geliyor anlamış değilim. Suyun üzerinde sabit duran insanlar gibi suyun içinde bir noktada sabit duruyor. Sanki ölmemek için yaşıyor görüntüsünde. Öyle isteksiz yüzgeç çırpışı varki
............................................................
Açmış telefon cep numaranı söylesene diyor. Uzun zamandır aynı numarada değilmişim gibi. uzun zamanlar konuşulmamış o numaradan mesajlaşılmamış gibi. Açıklama yapıyor birde iş için telefonlar güncelleniyorda diye. İyide bu işi yapacak olan sen değilsin ki verirsin birisine yapar. Zaten sende eminim ki telefon numaram var . Manasızca bir iletişime geçme çabası. Komik.

26.05.2009

2009-05-26T01:24:00.000-07:00

Yazın sıcağında gökkuşağı akşamları çay, sohbet, tavla, yürüyüşler uzun uzun yürünmeyen dönerken otobüse binilen : ) spor salonuna başlama oradaki sinir kız, kavgamız ( ne olurduki yani ayna önünde oryantal öğrenmeye çalıştıysak :) kışın kar yağdığında hapis hayatı gibi depolanmış eve kahveler kestaneler, fındıklı kekler, filmler, peynirciden alınan taze kaymak bal partileri , ekmekçiden alınan sıcacık ekmekler, hadi bir gece kahvesi yapalım zamanları, ilk tahıllı, ilk çekirdekli ekmek lezzetini orada tadışım , anne elinden mercimekli köfte sevdiğim gibi, uğultulu tepedeki rüzgarlar gibi rüzgarın sesine kulak verdiğimiz zamanlar , sabah kahvaltılarına zıpladığımız pastane istanbul’daki zincirleri içinde en sıcak olan, en yakın hissettiğim yer. Mekanlar insana kendini sevdiriyor, alıştırıyor , oradan ayrılmaya yakın şu zamanlarda hep düşünüyorum. Bitişler zor, başlangıçlar zor , çünkü hayatın rutin gitmesi kolay ve yapılan hep o belkide tüketen insanı. Değişmek, değiştirmek ve gitmenin hüznü baskın şu sıralar. Başlamanın ürkekliği, cesaretsizliğini aşmak ise insana kendine güven veren bir şey ben yapabilirim, ben kaleler yıkabilir yeni kaleler keşfedebilir ve yeni kaleler kurabilirim hissettiğim bu.
..............................................
Mekanlarında ruhu var, mekanlarda insanlara bir sürü şey ifade eder demişti canısı bana çok geçmiş zamanda. Orada yaşanmaya başlandığı zamanlar henüz erkendi , ıssız hissedilesi değildi hayat. Hayat yeniden başlanılası geliyor, yeniden mekana alışılası, başka keşifler, başka duygular, başka zamanlar.
...............................................
Yeni bir zaman diliminde, yeni bir yerde ıssız olmasın hayat. sıcak olsun. güzel olsun. gülümseme eksik olmasın.

25.05.2009

2009-05-24T02:54:00.000-07:00

Yeni bir balık aldım. İsim koymadım, üç ay yok isim dedim canısına, yani "Noname" dedi. Evet Noname dedim. Bir ismi oldu :) Yüzmeyi bilmiyor gibi bir tuhaf dipte benim suda çırpındığım gibi çırpınıp duruyor.
......................................................
Tarihi surlar. İçerde bir avlu. Avluları seviyorum dedim. Neden sevdiğimi tam olarak ifade edemiyorum ama seviyorum. Hem mahremiyeti olan hemde olmayan mekanlar. Bu sabah sanki beni duymuş gibi yazmış Haşmet Babaoğlu "En çok avluları seviyorum. Dışarıya kapalı, gökyüzüne açıklar" bu dedim işte.
.......................................................
"Aşksız geçen her ömür beyhude yaşanmıştır. Acaba ilahi aşk peşindemi koşmalıyım mecazimi , cismanimi, yoksa dünyevi, semavi ya da cismanimi diye sorma! Ayrımlar ayrımları doğurur. AŞK'ın ise hiçbir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur. başlı başına bir dünyadır aşk. Ya tam ortasındadındır, merkezinde, yada dışındasındır, hasretinde"Bitti bitiyor AŞK (the end)

22.05.2009

2009-05-22T00:50:00.000-07:00

Daha zamanı değil. Bu senede değil zamanı. Ama gelecek biliyorum. Hissediyorum. Daha olmam gerekiyor belki. Yolun önemli olmadığını. Bulmak istediğinin bilmek istediğinin içinde olması gerektiğini kabul etmem gerekiyor, özümsemem gerekiyor. Yolculuğun fiili olmasının içsel olmasının önüne geçmemesi gerekiyor, içselleştimem gerekiyor. Bu sefer daha bir idrak ettim...
..................................................
Evlat ağlamıyorda, gözyaşı akıtmanın kolay yol olduğunu biliyor artık, alışıyorda duruma, anne ağlıyor neye ağladığını bilmeden.
.................................................
Şems gelince bütün dertlerinden tasalarından arınır, yüzünde güller açar sanmıştım. Şimdilerde eskisinden daha tedirgin, hatta daha mutsuz ve münzevi. Galiba nedenini anlıyorum. Şems'i bir kere kaybettiya, bir daha kaybetmekten korkuyor. Ayrılık acısını bir kere tattıya şimdi yüreği ağzında yaşıyor(6)

18.05.2009

2009-05-18T01:42:00.000-07:00

Yeni bir tad diye ısmarlayıp sorulduğunda yok tutmadım ben bu tadı dendiğinde garsonun ki garson diyemeyiz, sanki ev sahibi bir ihtimal cafe sahibi, buyrun başka seçim yapın deyip ilk seçimi ödemeye yansıtmamış olmasına (alkış 1)
.............................................
Beğenilen bir çantaya bakıpta çok güzelmiş deyip hakkını vererek evde var kullanılacak bu tür deyip alınmamasına (alkış 2)
............................................
Kapıda duran bir görevlinin kendi mağazası kendi işi olmadığı halde paketleri tek tek kontrol ederek öten nesneyi bulup bu ötüşe bir son vermesine (alkış 3)
............................................
Görevi olduğu halde eldeki paketlere yardım etmeyip buyrun siz yapıyorsunuz bunları kilitleme işini diyen görevliye ki görevli diyemeyiz orayı kasaba kendini şerif zannediyordu büyük ihtimal (yuh 1)
...........................................
kan bağımı? can bağımı ? kesinlikle can bağı

14.05.2009

2009-05-14T00:21:00.000-07:00

Yok yok var bende bu sıralar bişey. Kötü bişey aklıma gelmeye görsün o hemen başıma geliyor. Dün aklıma gelenin eve gittiğimde başıma gelmiş olduğunu görünce şaşırdım. Üzüldüm. Mavimin yanına gittiğimde bir baktım yan yatmış. Sallıyorum akvaryumu uyuyormu diye yok su durulunca yeniden dibe batıyor. ölmüş. Ölümlere alışmak için, yeniden başlamayı öğrenmek için gerekli belkide. Heleki benim ölüm korkum belki geçecek böylece. Unutmadığım maviyi ilk gördüğüm o an , o kadar uzak ve engebeli yoluda birşey olmasın diye nasıl dua ile nasıl ihtimam ile taşıdığım olacak. o anın sevinci kalacak aklımda. Bir balık daha alacağım kendime en kısa zamanda kendime ve ona alışacağım.
...............................................................
Sevdim kitabı AŞK'ı.
................................................................
Bir kibar bir kibar. Sanki kırgınlık öncesi yapılan aynı iş değildi. Sanki benim statüm değişti. Neysem oyum ne iş yapıyorsam gene o yaptığım. Kızamıyor bana :) hakedene hakettiği gibi davranmak ne güzel şeymiş dedirtti bir kere daha .

13.05.2009

2009-05-12T23:51:00.000-07:00

Dün gün içinde canısına bir sevinçle anlatmıştım oysaki. Yeniden can gelsin diye beklediğim bonzaim için çiçekçi getir bakarım ben ona çaresi var mı dediğini. Bir önceki günden balkona biraz bahar güneşini görsün belki bir faydası olur diye bırakmıştım. Eve gittiğimde ilk işim seni çiçekçiye götüreceğim diye müjde vermek için balkona koşmak oldu. Yok ortada. Anneeeeeeeeee nerde benim çiçeğim . Attım ben onu diyor bana umursamaz bir tavırla. Halbuki bir atma denemesinde bulunmuş bağırmışım. Aman ne kadar değerli demiş çöpten çıkarmış. Bunu bile bile atmış bir ikinci seferinde. Benimi umursamadı bonzaimimi. Yada kıskandımı bonzaime olan ilgimi. çözemiyorum. Nesil kargaşasımı, karmaşasımı, düzen çatışmasımı, bozuşmasımı anlamıyorum. Bonzaim annem ve ben üçgeninde yaşananlar drammı, komedimi, trajedimi anlamadım vesselam.
......................................................................
Mavi kendini devekuşu sanıyor galiba. Kafa hep dipte gömülü. Annem bişey yaparmı ki ona da.
......................................................................
Diyor ki okuduğum kitapta (Elif Şafak/AŞK) Tanrım diyor Ella “ Uzun zamandır kapını çalmadım biliyorum. Açıkçası beni hala dinlermisin, emin değilim. Ama halimi görüyorsun. Bunalıyorum. Bana ya hakiki bir aşk ver ki kurtulayım bu sıkıntıdan, sıkılmışlıktan yada beni öyle duyarsız yap ki hayatımda aşk olmayışını umursamayayım” (3)
Şems diyor ki “Mazi bir girdaptır. Farkettirmeden içine çeker. Halbuki sana lazım olan bir tek şu andır.şu anın hakikatini yaşamaktır aslolan” (4) “yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir. Sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün. Gerisi zaten gelir” (5)

2009-05-11T12:01:00.000-07:00

Pıneapples of Costa Rica

Tadını bilmediğim. Sonradan öğrendiğim.

2009-05-11T11:17:00.000-07:00

Mavi koca akvaryumda bula bula böyle bir deniz kabuğunu buluyor . İçine giriyor saklanıyor. Bende bir panik nerde bu diye. Bakıyorum sonra bir mavi kuyruk oh diyorum....

bana diyorsun ki

2009-05-11T11:01:00.000-07:00

Bana diyorsun ki bana ne tavsiye edersin. Sana tavsiye olarak şunu yapma, bunu yap, bunu yapma onu yap diyemem. Biliyorum ki ne yaparsan içinden geldiği gibi yapıyorsun. Yapmadıklarını içinden gelmediği için yapmıyorsun . İç sesini dinliyorsun. Doğruyu yanlıştan ayırabiliyor, denilenlerin ardındaki gizlenen denilmeyenleri anlıyorsun. Denilmeyenlere göre davrandığında ama ben öyle dememiştim, öyle demek istememiştim, nasıl öyle düşünürsün itirazlarına maruz kalıyorsun. Buda seni yoruyor, incitiyor. Yorulma incinme istiyorum.
Ne söylemek istiyorsa onu söylesin insanlar istiyorsun, lafı eğip bükmesin çekip çevirmesin. Ama öyle değil işte. Öyle olmuyor. İnsanlar gerçek düşüncelerini söylemek istemiyor, insanların kendileri hakkındaki gerçek düşüncelerini duymak istemiyor. Oyalanmak istiyorlar. Gerçekler acı geliyor.
Dön insanlara yüzünü demek isterdim ama diyemiyorum. Çünkü ne zamanki döndüm insanlara yüzümü hep gösterdiler günümü.
Bu yaz kendine ağaçlardan incir ısmarla , karadut ısmarla (böceksizinden :)) , kelebeklerin peşinden koşmayı ısmarla, uç onlarla kon ençok istediğin yere.
Bu yaz kendine bahçeden domates, biber, patlıcan ısmarla, köz ısmarla, at közün üstüne mısırları çevir yana yana elin, ye bir güzel afiyetle.
Bu yaz kendine dağları ısmarla üzerinde gelincikler bulunsun , bırak teknolojiyi arkanda eline fotoğraf makinesı bile alma. Gözün görsün güzellikleri beynin mimlesin, kalsın orada . Doya doya seyret yeşili, içine çek yaylaların oksijeni bol havasını . kulağını ver rüzgarın sesine en güzel şarkıyı söylesin rüzgar sana.
Bu yaz kendine köydeki insanların bir avuç buğday için dökülen alın terini görmeyi ısmarla. Bir avuç buğday için onca çabayı gör. Kışın yenecek pekmezlerin, marmelatların kazanda kaynayışını görmeyi, türkü söyleyerek kilim dokuyan kadınların kilimlerine bir ilmekte kendin atmayı ısmarla. Köy çocuklarının çelik çomak oynarkanki sevinçlerini seyretmeyi ısmarla. Akşam olduğunda evlerine bir çoban eşliğinde dönen sürüleri seyretmeyi ısmarla.
Bu yaz kendine deniz kenarı ısmarla. Sahilinden midye kabukları topla. Boya onları mutluluğun rengi ile. Denize anlat , denize söyle içindekileri. Ver denize götürsün tüm içini acıtan şeyleri. Gece olsun bir ateş yak gün doğana kadar şarkılardan fal tut, dilek tut. Yeni doğan günde tuttuğun dilekler çabucak olsun . Geceni aydınlatarak sana yoldaşlık eden ay ve yıldızlar yerini güneşe bıraksın. O güneşli gün ömrünün geri kalanındaki güneşli günlerinin ilki olsun. Bu yaz kendine sıla geceleri ısmarla sıra sana geldiğinde söyle içinden gelen türküyü. Bana sorarsan hangisini söyleyeyim diye (Beyaz giyme toz olur, siyah giyme söz olur. Gel beraber gezelim, Muradimiz tez olur) tercihimdir :)
Bu yaz kendine bir yurtdışı gezisi ısmarla. Başka insanlar, başka kültürler , başka caddeler , başka sokaklar. Unutmaki Paris’teki Şanzelize Bulvarındaki resimdede Urfa’daki sıla gecesindeki resimdede yabancı durmuyorsun : ) geçmişte senin için demiştim hala aynı kanaatteyim :)

günlerden bir gün.

2009-05-10T12:28:00.000-07:00

Geçmişte kalmasını istiyorum artık diyorum bazı insanların. Orada kalmayı bile beceremiyorlar.
.......................................................
Kaç zaman geçtikten sonra hadi buluşalım zamanları , hadi kabuk kıralım zamanları , hadi başlayalım zamanları hiç bir şeye değişmiyorum dostlarla geçen zamanları. Beni ayakta tutan , iyiki varım , iyiki sahibim dediğim zamanlar bu zamanlar. Derdimide , sevincimide paylaşmayı, dertlerinide (ki olmasınlar) , sevinçlerinide paylaşmayı , anlatmayı, dinlemeyi, bir arada olmayı sevdiklerim.
........................................................
Yeni bir ev, yeni umutlar, yeni bir oda yeni bir pencere manzarası , teras , hangi kaktüsler , hangi bonzailer alınsın , yapayda olsa ışıklı bir ağaç alalım sohbeti, şu odayı kullanalım , ay ay ay vestiyerin camı boydan boya olmuş , aman ne güzel banyonun lavobası canısının istediği gibi konulmuş , içe doğan her şey güzel olacak hissi…
........................................................

Dost ellerinden bir sepet, dost kokulu bir sepet , Allah’ım diyorsun ben bunları hak ediyormuyum. Teşekkür ederim ALLAH'ım böyle dosta/dostlara sahip olduğum için
............................................................
Yeniden bir balık, adı mavi kendi mavi , düşler mavi , hayat mavi
.......................................................
“İçindeki uyuyan güzeli uyandır” kitabın adı ve altındaki uyarı “Çünkü uyandığında seni bekleyen o muhteşem hayata gözlerini açacaksın”
......................................................
Tatil planları , tatil hayalleri , İtalyalar , Fransalar , Faslar marakeşler , Karadenizler. Olmuş gibi , gitmiş gibi , keyifle , gitmiş tadında
......................................................
Ne istersen ne dilersen eğer dilediğinde samimiysen o geliyor illa önüne eğer görmeyi bilirsen. Hediye vermek istersen kişisi belli olmasada bir bakıyorsun hiç hesapta olmayan ir yerden çıkmış ve veriyorsun. Uzun zamandır ihtiyacı olmayan birine faydan dokunmadığını hissediyorsan bir bakıyorsun karşına geçmiş birisi ihtiyacı olan birinin üstüne üstlük bir çocuğun varlığından haberdar ediyor seni. Yardımın dokunsun maksatlı , yardım ister maksatlı değil. Bir hikayenin içinde geçiyor cümle ve sen o cümleyi kapıyorsun tebessümle. Allah’a bu tebessümün, Allah’a bu teşekkürün.
.......................................................

Bir senedir canına can gelsin diye beklediğim.
..............................................................

sarışınım

içinden çıkan gemi, alıp götürse beni
................................................
ilginç

08.05.2009

2009-05-07T23:37:00.000-07:00

Dediki ; Bana verdiklerini ulaştırdığımda hastanede yatan çocuğa nasıl sevindi bir görsen sevinirdin. Buruk olurdu sevincim yaptıklarımdan değil yapamadıklarımdan ötürü dedim iç sesimle dışımdan tebessüm ederek.
..................................................................
Bana ulaşmaya çalışıyorsun anlamıyormusun ki ben senden yana ulaşılmak istemiyorum.
..................................................................
Uzun zamandır okurken rahatladığım , huzur bulduğum , dura dura sindirerek döne döne okuduğum kitap oldu AŞK . "Ey Musa sen bugün ne yaptın ? Sen ayırmayamı geldin buluşturmayamı ? Şu garip çobanı azarladın. Onun bana ne kadar yakın olduğunu anlayamadın. Ağzından çıkan lafı bilmese de , o çoban inancında samimiydi. Kalbi temiz, niyeti halisti. Biz kelimelere bakmayız. Niyete bakarız. Kelimelere bakacak olsak yeryüzünde insan kalmazdı ! Biz çobandan razıydık. başkasına medih olan sana zemdir. Ona bal olan sana zehirdir. Sen işittiklerini inkar ve küfür saydın ama bilsen ki bir kabahati varsa bile ne tatlı kabahattir onunki" altı çizilesi (2)

07.06.2009

2009-05-07T01:05:00.000-07:00
geçmişte kalan iki isim. isimlerini bile anmak istemediğim, hatırlamadığım. Ne çok şey ifade ederlerdi vazgeçtiklerim. Aradıklarında yüzümde tebessüm olan iki isim ancak anlık gerginlik olarak hayatımdalar / dışındalar. Artık aramaları problem hayatımda aramamaları değil.
Rahatım vazgeçtiklerimden dolayı.
.................................................................
Öğlen gelsin işten kaçayım. Eminöne gideyim. Kuşlara yem atayım. Karınlarını doyurmalarına sebep olayım. Mısır çarşısına dalayım. Baharatların kokuları ile sarhoş olayım.
....................................................................
Elif Şafak'tan AŞK kitabına başladım okuyorum. Hamuş dermiş Mevlana kendine yani suskun namı dünyayı sarmış bir insan kendine hamuş desin ve mesneviye bişrev kelimesi ile başlasın yani dinle. kendine hamuş (suskun) diyen bir şair en önemli eserine bişrev (dinle) ile başlaması tesadüfmü. sahi sessizlik dinlenebilirmi ki ? diye bir cümle varki altı çizilesi (1).
....................................................................
vazoya hapsedilmiş tomurcuklar gül oldular gözümün önünde
tomucuktular
açtılar
solacaklar
eller titreye titreye çöpe atılacaklar

zümrüdü anka

2009-05-06T12:03:00.000-07:00

Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg Anka, bilgi ağacının dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş. Kuşlar, Simurg’a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürlermiş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe, onlar da Simurg’u bekler dururlarmış. Ne var ki Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler. Derken bir gün uzak bir ülkeden bir kuş sürüsü, Simurg’un kanadından bir telek bulmuş. Simurg’un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg’un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler. Ancak Simurg’un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan kafdağı’nın tepesindeymiş. Oraya varmak için yedi dipsiz vadiyi aşmaları gerekiyormuş. Kuşlar hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. Yorulanlar ve düşenler olmuş. Önce bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp; papağan, o güzelim tüylerini bahane etmiş –oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış-, kartal yükseklerdeki krallığını bırakamamış, baykuş yıkıntılarını özlemiş, balıkçıl kuş, bataklığını... Yedi vadi üzerinde uçtukça sayıları anbean azalıyormuş. Altıncı vadi "şaşkınlık", yedincisi ise "yokoluş" vadisi imiş. Kaf dağına vardıklarında geriye otuz kuş kalmış. Simurg’un yuvasını bulunca öğrenmişler ki, Simurg Anka, "otuz kuş" demekmiş. Onların hepsi de Simurg’muş. Her biri de Simurg’muş .
Feridüddin-i Attar

hayat kaf dağının ardında

2009-05-06T11:46:00.000-07:00

Bugün itibarıyle yeniden başlamak istiyorum hayata. Yeniden merak etmek istiyorum kaf dağının arkasını. Yeniden bir anka kuşu peşinde koşmak istiyorum. Neden olmasın ki ve niçin ben istedikten sonra. Bineceğim zümrüdü ankanın kanadına. Madem ki hayat kaf dağının ardında. Son günlerde çokça dinlediğim şarkı Özlem Tekin'den

sorun ne sende ne bende ortamda
herkes yanlış mekanda zamanda
koşturmak fazla, yetişmek imkansız aslında
yürüdük gittik sandık
yol bir arpa boyunda
aradık bulduk sandık
ekmek aslan ağzında
üşüdük donduk sandık
balta orda sap burda
kefeni yırttık sandık
hayat kaf dağının ardında